تخت فولاد اصفهان - عقیلی، احمد - الصفحة ٢٣٢ - بزرگان مدفون در این تکیه

١٠ - شیخ عباسعلی سهیلیان: فرزند آقا ملّا محمّدعلی. متوفی ١٣٨٥ ق. عالم فاضل شاعر متخلص به فائض. که از محضر علمای بزرگی چون حکیم جهانگیرخان قشقایی و آقا سیّد محمّدباقر درچه ای کسب علم نمود. طبعی روان در شعر داشت و در انجمن ادبی شیدا شرکت می کرد. مرحوم آیت اللّه شیخ حیدرعلی محقّق در مورد ایشان می فرمایند: هرگاه مرحوم فایض یکی از اشعاری که سروده بودند برای من قرائت می کردند، چنان اشک می ریختند که هرکس آنجا بود از حالت ایشان به گریه می افتد. به جرأت می توان گفت که اشعار ایشان از دل برآمده و امام حسین علیه السلام نمک خاصی به اشعار این مرد بزرگ زده است.[١] در عزاداری بر حضرت سیّدالشهداءعلیه السلام چنین می سراید:

.... در آفتاب قیامت رود به سایه ی عرش

هرآنکه در غمت امروز نوحه سراست

چه کافران که مسلمان شدند تا دیدند

که بر فراز نی از صوت تو حق پیداست

منه به بزم عزا پای بی ادب، فایض

به هوش باش که صاحب عزا رسول خداست[٢]

١١ - میرزا محمّدتقی ادیب طوسی: فرزند میرزا علی نقی ملّاباشی، متوفّی ١٣٦٢ ق. فاضل و ادیب از آزادیخواهان مشروطه و مدیر روزنامه ی «صبح امید». وی نویسنده و گوینده ی ماهر و برجسته ای بود.[٣]

١٢ - بانو ربابه الهی: فرزند میرزا محمّدرضا الهی شهرکی، متوفّی ١٤٠٠ ق. عالمه فاضله، معلّم قرآن و اخلاق. وی شاگرد بانو امین بود و مؤلف چند کتاب ارزشمند چون الف) چهل حدیث ب) کشکول الهی ج) الجنه والرضوان و آثار دیگر است. پدر وی نیز از علما و فضلا بوده و کنار دخترش