گویند در هر علمی کتاب مختصر را حفظ داشت و بزرگان علما در نزد وی خویشتن را خُرد می شمرند و بزرگان دین نامش را به احترام تمام می آورند. در بلندی مقام فقاهت و زهد و عبادت همه ی معاصرین بر وی غبطه می خوردند. در ادبیات، علم رجال و درایه کم نظیر بود.[١]

نقل است که در امور قضاوت بسیار عاقلانه تصمیم می گرفت. گویند معامله ای را یک روز درباره ی آن حکم و نظر داده بود در مدّت عمرش فراموش نمی کرد و هروقت چشمش به سئوال و جواب یا حکمی می افتاد سابقه ی آنرا بدون کم و زیاد بیان می کرد. درجه ی زهد و تقوای ایشان به حدّی بود که در خارج از اصفهان نیز از او تقلید می کردند. در زمان او فتنه ی بابیه آغاز شده بود و ایشان آمرانه به مخالفت با آن فرقه می پرداخت. درباره ی امر به معروف و نهی از منکر می گفت: «بهترین امر به معروف و نهی از منکر آن است که این طایفه در اصلاح اعمال و تهذیب اخلاق بکوشند و عملاً مردم را هدایت کنند».[٢]

بذله های شیرینی از آن مرحوم نقل گردیده است که می توان نمونه ای از این حکایات را در کتاب تاریخ اصفهان نوشته استاد همایی مطالعه کرد.[٣]

٢ - ملّا نجفعلی خراسانی: متوفّی ١٢٨٤ ه . ق. عالم عارف پرهیزگار.

٣ - ملّا حسن ریزی: متوفّی ١٢٩١ ه . ق. از علمای بزرگواری که در ترویج دین کوشا بود و او را با القاب عالی و بلندمرتبه ستوده اند.

٤ - شیخ محمّدحسن یزدی: متوفّی ١٢٨٦ ه . ق. عالم فاضل و از وعّاظ دانشمند که آثار ارزشمندی چون «سیف الواعظین والذّاکرین» در غزوات حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام را نگاشت.

٥ - میرزا محمود صدرالمحدّثین: متوفّی ١٣٣٢ ه . ق. فرزند ملّا عبداللّه خوانساری، از وعّاظ معروف اصفهان و از آزادیخواهان مشروطیت که از همراهان ملک المتکلّمین و سیّد جمال واعظ شمرده می شد.[٤]

٦ - ملّا عبداللّه خوانساری صدرالمحدثین: متوفّی ١٢٩٣ ه . ق. وی نیز از وعّاظ مشهور به شمار

[١] ٢٠٢. اعتمادالسلطنه، محمّدحسن خان: المآثر و الآثار، ج ١، ص ١٩٧ .
[٢] ٢٠٣. مهدوی: بیان المفاخر، ج ١، ص ٢٥٨ .
[٣] ٢٠٤. همایی: تاریخ اصفهان(مجلد ابنیه و عمارات)، صص ٢٩٦ تا ٣٠٥ .
[٤] ٢٠٥. عقیلی، سیّد احمد: مشروطه خواهان مدفون در تخت فولاد، ص ٣٧ .