محتواى آيه اين است كه خداوند از هر امّتى گواه و شاهدى بر آن امّت اقامه خواهد كرد كه همان پيامبران هر امّتى خواهند بود و آنگاه خطاب به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: «تو را نيز بر آنها گواه خواهيم آورد» در اينكه مقصود از هولاء چه كسانى هستند، دو نظر عمده وجود دارد؛ كفار قريش يا همه امّت؛ [١] ولى روشن است كه شهادت پيامبر صلى الله عليه و آله بر امّت خود، فرع بر آگاهى از حال امّت است. عمر بن خطّاب از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند كه آن حضرت فرمود:

«من زار قبري كنت له شفيعاً او شهيداً؛

هر كس قبر مرا زيارت كند، من براى او (درنزدخداوند) شفاعت خواهم كرد يا به نفع اوگواهى‌خواهم داد». [٢]

همچنين انس بن مالك از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند:

«من زارني بالمدينه محتسباً كنت له شهيداً و شفيعاً يوم القيامة؛

هر كس مرا در مدينه با نيّت خالص زيارت كند، من گواه و شفيع او در روز قيامت خواهم بود». [٣]

در روايتى ديگر كه ابوهريره از آن حضرت نقل كرده است، آمده:

«من صلّى علىّ عند قبري سمعته ومن صلّى علىَّ نائياً كفى امر دنياه وآخرته وكنت له شهيداً و شفيعاً يوم القيامة؛

هر كس كنار قبرم بر

[١]. ر. ك: التحرير و التنوير، ج ٤، ص ١٣٠؛ تفسير ابن‌كثير، ج ٢، ص ٢٦٩- ٢٧٠؛ جامع‌البيان، ج ٥، ص ٥٩- ٦٠؛ روح المعانى، ج ٣، ص ٣٣- ٣٤

[٢]. الدر المنثور، ج ١، ص ٢٣٧

[٣]. همان مدرك. شايد به همين دليل بود كه سيوطى مى‌نويسد: عمربن عبدالعزيز نماينده‌اى از طرف خود به مدينه فرستاد، تا سلام او را به آن حضرت برساند