توسل: توحيد يا شرك؟ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦ - گزارش يك گفتگو
از اين صريحتر، روايت ديگرى است كه باز هم ابوهريره از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مىكند كه فرمود:
«ما من أحد يسلّم علىّ إلّاردّ اللَّه عزّوجلّ إلىَّ روحي حتّى أردّ عليه السّلام؛
هيچ كس بر من سلام نمىكند، جز آنكه خداوند روح مرا به من بر مىگرداند، تا سلام او را پاسخ گويم». [١] در ذيل اين روايت نيز نوشته شده:
«رواه احمد
وابوداود باسناد صحيح؛
اين روايت را احمد و ابوداود با سند صحيح نقل كردهاند». [٢]
ادامه دادم كه اين روايت از كتب شما است و توسط اداره تبليغ و ارشاد شما تهيه و با تصريح به صحت سند، چاپ و توزيع و در اين مسجد نيز بر روى ديوار نصب شده است. اين روايات به روشنى مىرساند كه صلوات ما به پيامبر صلى الله عليه و آله مىرسد و حتّى پاسخ مىدهد.
آن خطيب وهابى كه خود را در پاسخ عاجز و ناتوان ديد بجاى عذرخواهى شروع كرد به بد گفتن و توهين كردن كه شما چنين و چنان هستيد!!
[١]. مسند احمد، ج ٢، ص ٥٢٧؛ سنن ابىداود، ج ١، ص ٤٥٣
[٢]. محيى الدين نووى پس از نقل حديث فوق مىنويسد: «رواه ابوداود باسناد صحيح» (المجموع، ج ٨، ص ٢٧٢). البته به نظر ما اينكه هر بار با سلامى به رسول خدا صلى الله عليه و آله روح آن حضرت به جسم وى باز گردد تا جواب سلام را بدهد، سپس از بدن خارج شود خيلى روشن نيست؛ زيرا لازمهاش آن است در هر روز كه ميليونها تن به آن حضرت سلام مىكنند، پيوسته روح به بدن بازگردد و خارج شود، و يا هميشه در جسم باقى بماند. نقل اين حديث از باب استدلال، مطابق كتب مورد پذيرش طرف مقابل است وگرنه بر اساس اعتقاد ما همان روح- بدون بازگشت به جسم- پاسخ سلام را مىدهد