اهداف قيام حسينى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥ - ج) اصلاح امور امّتها

قوم من! به من خبر دهيد، اگر دليل آشكارى از پروردگارم داشته باشم، و روزى و موهبت نيكويى به من داده باشد، (آيا مى‌توانم بر خلاف فرمان او رفتار كنم؟!) من هرگز نمى‌خواهم چيزى كه شما را از آن باز مى‌دارم، خودم مرتكب شوم. من جز اصلاح- تا آنجا كه توانايى دارم- نمى‌خواهم و توفيق من (در اين كار)، جز به (يارى) خدا نيست. تنها بر او توكّل كردم؛ و به سوى او باز مى‌گردم». [١]

قابل توجّه اينكه هر يك از پيامبران الهى در عصر و زمان خود، با مشكلات خاصّى در جامعه خويش مواجه بوده‌اند كه به اصلاح آن مشكلات مى‌پرداختند. در عصر حضرت شعيب عليه السلام جامعه دچار ناهنجارى‌هاى مالى و اقتصادى گشته، و بازار و اقتصاد آنها را بيمار كرده بود. معاملات حرام، كم‌فروشى، خيانت، ظلم در اموال و مانند آن فراوان بود، حضرت شعيب عليه السلام از سوى خداوند مأموريّت يافت كه به مبارزه با آن مفاسد بپردازد و امّت خويش را اصلاح كند. [٢]

[١]. هود، آيه ٨٨.

[٢]. شعار (ان اريد الّا الاصلاح ما استطعت) تنها شعار حضرت شعيب عليه السلام نبود، بلكه از جمله شعارهاى تمام انبيا و همه رهبران راستين است. گفتار و كردار آنها نيز شاهدى بر اين هدف محسوب مى‌شود. آنها نه براى سرگرمى مردم آمده بودند، نه بخشش گناهان، نه فروختن بهشت، و نه براى حمايت از زورمندان و تخدير توده‌ها، بلكه هدفشان اصلاح به معناى مطلق و وسيع كلمه بود، اصلاح در تفكّر و انديشه، اصلاح در اخلاق، اصلاح در امور فرهنگى و اقتصادى و سياسى جامعه، و اصلاح در همه ابعاد اجتماع، و براى تحقّق اين اهداف تكيه‌گاهشان تنها خدا بود، و از هيچ توطئه و تهديدى هراس نداشتند. (تفسير نمونه، ج ٩، ص ٢٦٧).