اهداف قيام حسينى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٧ - هدف دهم مقام شفاعت عظمى

هدف دهم: مقام شفاعت عظمى‌

در زيارتنامه‌هاى حسينى كراراً از خداوند به‌وسيله آن حضرت تقاضاى شفاعت مى‌كنيم.

در سجده‌اى كه در پايان زيارت عاشوراى حسينى انجام مى‌شود بعد از حمد و ستايش خداوند خدا را به سبب تحمّل مصيب آن حضرت شكر مى‌گوييم، سپس عرضه مى‌داريم:

«أَللَّهُمَّ ارْزُقْني شَفاعَةَ الْحُسَيْنِ يَومَ الْوُرُودِ

؛ خدايا شفاعت حسين را روز ورود در صحنه محشر به من روزى كن» و به دنبال آن مى‌افزاييم:

«وَثَبِّتْ لِي قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ وَأَصْحابِ الْحُسَيْنِ الَّذينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ عليه السلام‌

؛ خداوند گام‌هاى مرا از روى صدق نزد خودت، با حسين و يارانش ثابت بدار همان يارانى كه خون خود را تقديم او كردند».

استجابت دعا زير قبّه آن حضرت و بودن شفا در تربت پاكش جلوه‌هاى ديگرى از اين شفاعت عظمى است.

و اين كه در روايات آمده كه امام حسين عليه السلام هنگام وداع با حرم جدّش لحظاتى در خواب فرو رفت و در عالم رؤيا اين‌