یادشده در این روایت را برای سجده‌های خود نمازها – واجب یا مستحب – به شمار آورده است و نه خصوص دو سجده شکر پس از نماز مغرب. پس کلینی در شمار واژه «الأصحاب» در عبارت سید، نمی‌تواند باشد. با این حال شیخ‌طوسی; هم‌چون سید، این روایت را در آداب سجده شکر پس از نماز مغرب آورده است.[١٠٨] پس یا تنها شیخ‌طوسی; از روایت، معنای مورد نظر سید را برداشت کرده و سید دیدگاه شیخ را نظر همه یا بیشتر شیعیان دانسته است و یا آن‌که سید بر دیدگاه دانش‌وران دیگر نیز آگاهی یافته است و حال این‌که کتاب‌های آنان در دست ما نیست.

٤. بعیدنشمردن مضمون روایت‌های مستحبات و تسلیم در پذیرش

چنان‌که می‌دانیم، در روایت‌های معصومان: به‌ویژه درباره مستحبات، گاه پاداش‌هایی مهم و برجسته برای انجام برخی امور بیان شده است و بسا که برخی چنین پاداش‌ها را دور از ذهن و بعید شمرند؛ برای نمونه، در روایتی که سید خود آن را گزارش می‌کند، چنین می‌خوانیم:

هر کس در نخستین روز سال، در آب روان غسل کند و بر سر خود سی کف آب بریزد، این کار درمان [دردهای] آن سال او خواهد بود و آغاز هر سال نخستین روز ماه رمضان است.[١٠٩]

وی پس از این روایت می‌نگارد:

شاید ذهن برخی از کسانی که این روایت را ببینند، عنایتی را که در این روایت از آن سخن گفته‌اند، بعید شمارد و بگوید: «چگونه سی کف آب‌ریختن می‌تواند، دوام تندرستی را در آن سال در پی آورد و خطر دردها را بزداید؟!» پس بدان که هر مسلمانی بر این باور است که خدا – جلّ جلاله – به پاداش یک کار نیک، آن اندازه از جاودانگی و دوام عافیت و کمال نعمت را در خانه جاودانی[=آخرت] می‌بخشد که این احتمال را پذیرفتنی سازد که برای بنده‌ای که این‌گونه غسل کند، در این خانه ناپایدار [=دنیا] بخشی از آن بخشش‌ها را عطا کند که همان تندرستی و درمان است.[١١٠]

در نمونه‌ای دیگر، پس از گزارش روایتی درباره فواید خوردن «پنیر» که در پایان آن آمده

[١٠٨]. مصباح المتهجّد، ص١٠٦.

[١٠٩]. الإقبال، ص٣٥٨.

[١١٠]. الإقبال، ص٣٥٨.