٢- انگيزه ديگر آنان كينه‌ها و حسادت‌هايى بود كه از على عليه السلام در دل داشتند؛ «١» از اين رو عليه ايشان شروع به تبليغ كرده گفتند: نوجوان است و عرب با او دشمن است، زيرا كسان آنها را در جنگ‌ها كشته و آنها از او خونخواهى مى‌كنند و يا چگونه خلافت و نبوّت در يك‌جا [خانواده‌] جمع شود؟ سرانجام، حديثى از قول پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم ساختند كه آن حضرت فرموده باشد:
«انَّ آلَ ابى‌ طالِبٍ لَيْسُوا لى‌ بِاوْلِياءَ انّما وَلِيِّى اللَّهُ وصالِحُ الْمُؤْمِنينَ» آل ابى‌طالب دوستان من نيستند، دوستان من تنها خدا و مؤمنان صالحند.
آنان چنين وانمود كردند كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم از على عليه السلام ناراحت شده و اين حديث، ناسخ حديث «مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا علىٌّ مَوْلاه» است. «٢» موضع اميرمؤمنان عليه السلام در برابر سقيفه‌ اميرمؤمنان عليه السلام كه هنگام برپايى سقيفه در منزل پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم مشغول غسل و كفن آن حضرت بود، پس از آگاهى از جريان سقيفه نسبت به آن اظهار نظر و اعلام موضع كرد. در اينجا به سه مورد از موضع‌گيرى‌هاى آن‌