چنانكه ميدانيم چون در قديم (تا پنجاه سال قبل در ايران نيز متداول بوده است) خواندن علم طبّ يا فلسفه ملازمه داشته است بدين جهت بدون استثناء عموم طالبين علم طبّ تحصيل فلسفه و طبّ را با يكديگر توأم انجام ميدادند و اين امر در وضع طبيب و شهرت وى در قديم الايّام بسيار اهميّت داشته است و اصولا تحصيل فلسفه از لوازم و واجبات اوّليّه براى هر طبيب بوده است.

روى همين اصل بوده است كه رازى را بعلّت آنكه در فلسفه و حكمت مانند طبّ چندان وارد نمى‌دانستند در كتاب سيره فلسفى خود بدان اشاره نموده و از اين موضوع بسيار دلگير بوده است.

بهر حال چون جنبه فلسفى و حكمتى ابن سينا بر عموم پزشكان دانشمند آن دوران مى‌چربيده بدين لحاظ شهرت كتب طبّى وى از كتب سايرين زيادتر شده است.

از طرف ديگر علاوه بر سحر قلم و رجحان جانب فلسفى، شيخ را قدرت ادبى كم نظيرى بوده و اگر جانب فلسفه را نيز كنار گذاريم جنبه ادب شيخ باعث شهرت عالمگير كتب و رسالات وى شده است.

از اينها گذشته چون مدّتها شيخ در مناصب ديوانى و مقام وزارت و امثال آنها بسر ميبرده بديهى است اين قسمت نيز بشهرت كتب وى كمك نموده است ولى بايد از روى حقّ و انصاف گفت اگر احيانا شيخ مقام وزارت و صدارت نداشت و مناصب دولتى را فاقد بود باز كتب طبّى شيخ همين مقام را داشت مضافا باين كه قسمتى مهمّ از تصنيفات و تأليفاتش را بو على سينا در مواقع بيكارى يا در زندان برشته تحرير در آورده است.