ملاقات محبوب - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٢ - ايستگاه تقوى
مىگيرند.
گناهكار با تمسّك به شهوت، خشم، منازعه وجدل، فخرفروشى و مباهات و حقير شمردن ديگران، گناه مىكند.. زائر به حجّ آمده است تا در لحظات تجلّى خداوندى از اينها پاك شود لحظاتى كه انسان با حقيقت مجرّد خودش آشنا مىشود، و در نتيجه معرفت او نسبت به پروردگارش افزايش مىيابد.
حديث معروفى وجود دارد كه مىفرمايد:
«هر كس خودش را بشناسد پس پروردگارش را شناخته است. [١]»
اين لحظات در ضمير زائر صادق و راغب الى اللَّه تأثير عميق مىگذارد و او را براى رفتن دوباره به حجّ به تكاپو مىاندازد. در واقع نورى الهى بر او تابيده مىشود و آرامش و لذّت روحى بدست مىآيد- كه هيچ آرامش و لذّتى بالاتر از آن نيست- و او را در مقابل سختيها و خستگى انجام مناسك حجّ مقاوم مىسازد لذا بار ديگر براى لمس كردن آن لذّت ابدى به تلاش مىافتد.
يكى از الطاف الهى نشان دادن آيات و نشانههاى خود به جهت يقين رسيدن بندگان مىباشد، آنجا كه آيات خود را به موسى بن عمران عليه السلام نشان داد و او بيهوش شد وبه زمين افتاد. اين تجلّى الهى در راستاى ايمان و جايگاه افراد تفاوت مىكند. لذا ما بخاطر جايگاه پايينى كه در هستى داريم مقدار كمى از تجلّى الهى را مشاهده مىكنيم، كه همين مقدار كم هم ما را به سوى تكامل و رسيدن به مقام ملاقات كنندگان با نور برتر الهى سوق مىدهد.
[١] - بحارالانوار، ج ٢، ص ١٣٢.