ملاقات محبوب

پيشگفتار

سخنانى گهربار

محبوبترين در نزد خدا

موهبات حج

ختم قرآن در مكّه

يك تسبيح در مكّه

نگاه بسوى كعبه

بهشت پاداش حج

حجّاج سه دستهاند

استقبال از حجّاج

عواقب بازداشتن از حج

كسى كه بميرد و حجّ بجا نياورد

جوهره ايمان

حقيقت ايمان و نشانههاى آن

حج جوهره ايمان

ويژگيهاى اجتماعى حج

ايستگاه تقوى

كوره اخلاص

روزهاى مبارك

خداوند به ما نزديك است ولى

ضرورت اخلاص

ايستگاه شناخت

استقبال از ايّام حجّ

نگرشهاى اجتماعى حجّ

سكون و جمود مشكل بشريّت

حج و مسئوليّت انفاق و بخشش

روابط اجتماعى مشكل گشاست

عزّت در يگانگى و ايمان

راهى براى شناخت متقابل

آشنايى يكى از حكمتهاى حجّ

حضور معنوى حضورى مهم

اهمّيت شناخت در تحكيم روابط

آيا ما در حدّ اين شناخت هستيم؟

ضرورت جمعآورى اطّلاعات

حجّ تجلّيگاه احساسات پاك انسان

برخى از منافع حجّ

فرصتى براى عوض شدن

عُصاره عُمر

تولّدى نو

معالجه دردهاى امّت

پاسخ به نداى حجّ

منفعت بزرگ حجّ

حجّ درمان دردهاى امّت

ترازوى قرآنى

دعوت به پيشرفت در سايه تمدّن

ضرورت شناختن منافع حجّ

حجّ قلّه شعائر ايمان

تعميق فروتنى در مقابل آفريدگار

زمينههاى منافع حجّ

1- خودباورى و احساس شخصيّت

2- ايجاد تحرّك فكرى

3- ايجاد يك جنبش روحانى

4- حركت روبه جلوى تمدّن

آيا ما در راستاى اهداف مكتبى قرار داريم

اطاعت از رهبرى يكى از مقتضيات حجّ

اسلام دين ترقّى و پيشرفت

مثالى براى تمدّن اسلامى

تمدّن اسلامى افقى در دور دستها

توحيد قلّه تمدّن اسلامى

حجّ نشانه تمدّن و فرهنگ

مكّه مكرمه قرارگاه تمدّن

مكّه يكى از حرمهاى الهى

فرهنگ طاهر و پاك

تمدّن متكامل

ملاقات محبوب - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣ - موهبات حج

سخنانى گهربار

محبوبترين در نزد خدا

از امام جعفر صادق عليه السلام روايت شده كه فرمودند:

«محبوبترين زمين در نزد خداوند بزرگوار مكّه است، و هيچ خاكى محبوبتر از خاك آن، و هيچ سنگى محبوبتر از سنگهاى آن، و هيچ درختى محبوبتر از درختان آن، و هيچ كوهى محبوبتر از كوههاى آن، و هيچ آبى محبوبتر از آبهاى آن در نزد خدا نيست. [١]»

موهبات حج‌

امام على بن الحسين عليه السلام فرمودند:

«حجّ و عمره بجا آوريد همانا بدنهايتان سالم گردد، ارزاقتان گشايش يابد، و تلاش شما در كسب رزق و روزى خانواده‌هايتان كفايت خواهد كرد. [٢]»

[١] - وسائل الشيعه، ج ٩، كتاب حجّ، باب مقدّمات طواف، ص ٣٤٩.

[٢] - فروع كافى، ج ٤، ص ٢٤٠.