ملاقات محبوب - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٩ - ايستگاه تقوى
خودش مربوط مىشود مىبخشد، همچنين به او مىآموزد كه چگونه حجّ را به نقطه عطفى در زندگى خود بدل كند بطوريكه شخصيّت قبل و بعداز حجّ او متفاوت باشد؛ شخصيّت قبل از وقوف در عرفه و شخصيّت بعداز وقوف در عرفه.
گروهى از مردم از اين نكته اساسى متأثّر مىشوند و براى خود توشه و زادى بزرگ فراهم مىسازند (وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى)، گروهى ديگر نيز از اين آيه استفاده بسيار كمى مىبرند. بدون شك اعمال و ميعادگاههاى حجّ همگى فوائدى دارند كه به خود زائر باز مىگردد، و در حديثى از امام جعفر صادق عليه السلام روايت شده كه فرمودند:
«گناهكارترين مردم كسى است كه اين خانه را طواف كند- در حالى كه به بيت العتيق اشاره مىفرمودند- و دراين سرزمين توقّف كند- در حالى كه به وادى عرفه اشاره مىفرمودند- سپس گمان كند كه خدا گناهانش را نيامرزيده است، پس او گناهكارترين مردم است.»
يعنى انسان بايد يقين كامل داشته باشد كه خدا گناهان او را در صورت وقوف در عرفات محو خواهد كرد، حال آنكه وقوف در عرفات اوج مناسك حجّ قلمداد مىشود، حقيقتاً عرفات محلّ تولّد دوباره انسان است، زيرا كه روح ايمان وى را دوباره زنده مىكند و به او نگاهى نو در مورد حقايق زندگى و دنياى آخرت مىدهد. ولى برخى حجّاج هيچ تغييرى نمىكنند. و به اخلاق ناپسند گذشته باز مىگردند، به علاوه اينكه حجّ آنها از اخلاص لازم برخوردار نبوده است. و چه اختلاف فاحشى است بين آنكه از حجّ توشهاى برداشته و آنكه دست