ملاقات محبوب - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٩ - مكّه يكى از حرمهاى الهى
و دست به ظلم و ستم بيالايد ما از عذاب دردناك به او مىچشانيم.»
پس كسى كه در شهر مكّه جنگى بيفروزد وحجّاج بيت اللَّه الحرام را آزار و اذيّت كند بايد از عذاب دردناك به او چشانده شود.
بعداز اين خدا مىفرمايد:
(وَإِذْ بَوَّأْنَا لِإِبْرَاهِيمَ مَكَانَ الْبَيْتِ...).
«و (بخاطر بياوريد) زمانى را كه محلّ خانه كعبه را براى ابراهيم آماده ساختيم.»
از خصوصيّات اين خانه آن است كه هيچكس حق ندارد به نام زبان، مذهب يا قومى خاص بر آن مسلّط شود، در واقع اين خانه از آنِ همه است، و بر هر كسى كه بدان داخل مىشود واجب است كه خود را از وابستگيهاى جغرافيايى، سياسى و خونى برهاند.. عصبيّت براى زمين، زبان يا ملّيّت در آنجا راهى ندارد. زائر بايد تمام توجّه خود را معطوف به خداوند سبحان كند، آن وقت است كه انسان احساس مىكند بنده واقعى خدا مىباشد، در آن هنگام انسانيّت را درك مىكند و به توحيد روحانى پى مىبرد، و با پاكى زندگى مىكند.
سپس خداوند متعال مىفرمايد: (... أَن لَّا تُشْرِكْ بِي شَيْئاً...).
«... و چيزى را شريك من قرار مده...»
درست است كه در هر مكان مىتوان نشانههاى شرك را پيدا كرد، ولى اين مكان شريف مركز تجلّى توحيد مىباشد و بيش از هر جاى ديگر ردّ شرك در آن متجلّى است.
(... وَطَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْقَائِمِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ...) [١].
[١] - سوره حجّ، آيه ٢٦.