٢٤- الامر بين الامرين(در جبر و تفويض)، شيخ محمّد تقى جعفرى.
٢٥- الرأى السديد فى الاجتهاد و التقليد، غلامرضا عرفانيان خراسانى.
تأليفات:
آيت الله فقيد از ابتداى زندگى علمى خويش در راستاى نشر معارف اهل بيت(عليهم السّلام) و گسترش دانش اسلام، دمى نياسود.
زمانى بر مسند تدريس نشست و به تربيت و پرورش صدها عالم و دانشمند فرزانه پرداخت و زمانى ديگر دست به قلم برد و به تصنيف و تأليف در تفسير و كلام، فقه و اصول و رجال پرداخت.
اين همه با توجّه به اشتغالات گوناگون ايشان از هنگام تدريس سطوح تا روزهاى آخر زندگانى پربارش، و آن همه گرفتارى‌ها و مسئوليت‌هاى مختلف زعامت مرجعيّت، چشمگير و قابل توجّه است.
مقام رهبرى حضرت آيت الله خامنه‌اى (مدظله عالى) در آغاز درس خارج فقه خويش(١٤١٣ ق) فرمودند:
«بايد ياد نيكى از عالم بزرگوار و مرجع عظيم الشأن كه أخيراً رحلت كردند يعنى: مرحوم آيت الله العظمى آقاى خوئى (رحمهء الله عليه).بكنيم. ما به ايشان نه از ديد يك مرجع، بلكه از ديد يك محقق، مؤلف و مدرّس موفّق نگاه مى‌كنيم.
آن چه دربارهء اين بزرگوار و امثال ايشان غالباً بعد از وفات صحبت مى‌شود جنبه‌هاى مربوط به مرجعيّت اين بزرگواران است در حالى كه آن چه در زندگى اين افراد و شخصيّت‌هاى برجسته اهمّ است خصوصيّاتى است كه مستقيماً به مرجعيّت آن‌ها، مربوط نيست بلكه مى‌شود گفت: مرجعيّت آن‌ها ناشى از آن خصوصيات است و آن همان جنبهء علمى، تحقيقى تدريسى و كار موفق و پيگير آنان در اين زمينه است، اگر شما به زندگى اين بزرگوار نگاه كنيد مى‌بينيد حداقل در سه رشته علمى و