غروب خورشيد فقاهت - اسلامى، غلامرضا - الصفحة ٨

على عليه السّلام فرمود: بنده‌اى را كه خداوند بدو دانش بخشيده است تحقير مكن زيرا خداوند به هنگام عطا كردن علم به وى، او را كوچك به حساب نياورده است.
٦- حديثى است در اين زمينه، از امام رضا عليه السّلام، در بحار الانوار جلد ١، باب ثواب الهدايه و التّعليم، بدين شرح:
(قال على بن موسى الرضا عليه السلام: ى‌ ( قال للعابد يوم القيامهء، نعم الرّجل كنت،.همتك ذات نفسك، و كيفت النـ-ّاس مونيّك، فادخل الجنّهء، الّا انّ الفقيه من افاض على النّاس خيره و انقذهم من اعدائهم و وفرّ عليهم نعم جنان الله، و حصل لهم رضوان الله تعالى و يقال لفقيه: يا ايّها الكافل لا يتام آل محمّد، الهادى لضعفاء محبّيهم و مواليهم، قف، من اخذ عنك او تعلّم منك. فيقف، فيدخل الجنّهء معه فئاما. حتّى قال: عشراؤهم الّذين اخذوا عنه علومه و اخذوا عمّن اخذ عنه و عمّن اخذ عنه الى يوم القيامهء. فانظروا كم فرق ما بين المنزلين. )
امام رضا عليه السّلام فرمود: روز قيامت به «عابد» گفته مى‌شود: تو مرد نيكى بودى (ولى) كوشش تو صرفاً براى (نجات) خودت بوده است و بار زندگيت بدوش مردم. بس(اين كه) به بهشت وارد شو(ولى به تنهائى). امّا هشيار باش و ببين، فقيهى كه خيرش را در ميان مردم جارى ساخته و آن‌ها را از شرّ دشمنانشان نجات بخشيده و نعمت‌هاى بهشت را بر آن‌ها فراوان و رضوان خدا را براى ايشان كسب كرده است، (اينك) بدو گفته مى شود:
اى سرپرست يتيمان آل محمّد، اى راهنماى دوستداران مستضعف، ائمه(عليه السلام)، توقف كن تا شفاعت كنيم تمام كسانى را كه از تو كسب علم نموده‌اند پس از آن او مى‌ايستد و گروه گروه از مردم با او داخل بهشت مى‌شوند. تا جائى كه معاشرين با او كه به طرق گوناگون تا بر پا شدن قيامت از او علم آموخته‌اند(همگى به شفاعت او وارد بهشت مى‌شوند) پس ببينيد بين دو منزلت(عالم و عابد) چقدر تفاوت است.
منظور از يتيمان آل محمّد ناآشنايان به ائمهء اطهار(عليهم السّلام) مى‌باشند. چنان كه در حديثى از امام حسن مجتبى(عليه السلام) چنين مى‌خوانيم‌ ( :فضل كافِله يتيم آل محمّد، المنقطع عن مواليه النّاشب فى رتبهء الجهل، يخرجه من جهله و يوضح له ما اشتبه عليه، على فضل كافل يتيم يطعمه و يسقيه، كافضل الشمس على السهى: ) برترى كسى كه يتيمى از خاندان محمّد (صلى الله عليه وآله و سلم).كه از امامانش جدا مانده و در سراشيبى نادانى قرار گرفته است سرپرستى مى‌كند و او را از نادانى مى‌رهاند و شبهات را برايش روشن مى‌سازد بر كسى كه يتيمى را سرپرستى مى‌كند و او را مى‌خوراند و مى‌نوشاند همچون برترى خورشيد بر ستاره سهى(كه ستارهء بسيار كوچكى است).[١].