عناوین الاحکام؛ ترجمه وشرح متن لمعه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٦٧ - احكام ذبح(قربانى)

ع: يك قربانى تنها از يك نفر كفايت نموده و بفرض در مورد ضرورت هم باشد افراد متعدّد نمى‌توانند به آن اكتفاء نمايند.

ف: كسى كه قربانى بر او واجب است اگر قبل از عمل بوظيفه فوت گرديد لازم است از اصل ما تركش آن را اخراج كنند.

ص: كسى كه فاقد قربانى است اگر پيش از گرفتن روزه كه بدل از آن محسوب مى‌شود فوت گردد بنابر قولى ولىّ او بايد ده روز روزه را بگيرد.

ولى رأى قوى در اين مسئله آن است كه بگوئيم:

بايد مراعات تمكّن وى از ده روز قضا بشود بايد معنا:

اگر در زمان حياتش قدرت بر روزه پيدا نموده و به آن مبادرت نكرد البته قضاء آن بر ولىّ وى واجب مى‌باشد و در غير اينصورت تكليفى متوجه ولىّ نيست.

ق: محلّ ذبح براى قربانى تمتّع و انجام مراسم حلق منى مى‌باشد.

و حدّ اين وادى از عقبه شروع شده و به وادى محسّر منتهى مى‌شود.

ر: قربانى حجّ قران وقتى سوق داده شده و احرام با آن منعقد گرديد ذبحش واجب مى‌شود.

ش: اگر پيش از ذبح يا نحر قربانى هلاك شود بر ناسك واجب نيست براى آن بدل قرار دهد.

ت: اگر حيوان از رسيدن به محلّ ذبح كه مى‌بايد در آنجا ذبح شود عاجز گرديد ناسك موظّف است حيوان را ذبح يا نحر كرده و در همان مكان به مصارف سه‌گانه‌اش برساند.

و در صورتى كه در آن مستحقى پيدا نشد علامت صدقه بر آن نصب كرده و آن را بصورت اعلاميه در معرض ديد همگان قرار دهند.