پیامبر امی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٦

اما سخن در معلم است که لزوما چی و کی باید باشد ؟ آیا انسان حتما باید از بشر دیگر علم بیاموزد ، پس حتما لازم است کلید دانش بشرهای‌ دیگر را که نامش " سواد داشتن " است در اختیار داشته باشد ؟ آیا انسان را آن پایه نیست که مبتکر باشد ؟ آیا انسان نمی‌تواند بی نیاز از انسانهای دیگر ، کتاب طبیعت و خلقت را مطالعه کند ؟ آیا انسان را آن‌ مقام و درجه نیست که با غیب و ملکوت اتصال پیدا کند و خداوند مستقیما معلم و هادی او باشد ؟ قرآن کریم درباره پیغمبر می‌فرماید : « و ما ینطق عن الهوی ، ان هو الا وحی یوحی علمه شدید القوی »[١] .
او از هوای نفس سخن نمی‌گوید ، آنچه می‌گوید جز وحی که به او می‌رسد نیست . آن که دارای نیروهای زیادی است او را تعلیم داده است .
علی ( علیه السلام ) درباره رسول اکرم می‌فرماید : « و لقد قرن الله به منذ کان فطیما اعظم ملک من ملائکته یسلک به طریق‌ المکارم و محاسن أخلاق العالم » [٢] .
از آن زمان که کودک بود و تازه از شیر گرفته شده بود ، خداوند بزرگترین فرشته خویش را مأمور و مراقب او قرار داده ، آن فرشته او را در راه‌های مکرمت می‌برد و به نیکوترین اخلاق جهان سوق می‌داد .