شعراء اهل ادب با آنکه شهوت را امری حیوانی و پست شمرده‌اند ، عشق را ستایش کرده و به آن افتخار کرده‌اند تا آنجا که مقایسه عقل و عشق و ترجیح‌ عشق بر عقل بخشی از ادبیات ما را تشکیل می‌دهد . عشقی که مورد ستایش واقع شده و از غیر مقوله شهوت دانسته شده است‌ تنها عشق الهی نیست ، حتی عشق انسان به انسان نیز در بعضی از اقسامش‌ امری شریف و خارج از مقوله شهوت معرفی شده است . نقطه مقابل این عده ، افرادی بوده و هستند که عشق را چه از لحاظ مبدأ و چه از لحاظ کیفیت و چه از لحاظ هدف ، جز حدت و شدت غریزه جنسی‌ نمی‌دانند و به عشق مقدس ، ایمان و اعتراف ندارند ، از نظر این عده‌ استعمال عشق در مورد خداوند نیز خارج از نزاکت و ادب و عبودیت است . از نظر دسته اول ، عشق تقسیماتی دارد ، یکی از اقسام آن عشق انسان به‌ انسان است ، این عشق نیز به نوبه خود بر دو قسم است جسمانی و نفسانی ( و به تعبیر دیگر : حیوانی و انسانی ) ولی از نظر دسته دوم عشق تقسیمات و اقسامی ندارد ، هر چه هست