ویل دورانت این صفا و صمیمیت را که پس از خاتمه شهوت نیز دوام پیدا می‌کند این طور توصیف می‌کند : " عشق به کمال خود نمی رسد مگر آنگاه که با حضور گرم و دلنشین خود تنهائی پیری و نزدیکی مرگ را ملایم سازد ، کسانیکه عشق را فقط میل و رغبت می‌دانند فقط به ریشه و ظاهر آن می‌نگرند ، روح عشق حتی هنگامی که‌ اثری از جسم بجا نمانده باشد باقی خواهد بود .
در این ایام آخر عمر که دلهای پیر از نو با هم می‌آمیزند ، با شگفتگی‌ معنوی ، جسم گرسنه به کمال خود می‌رسد " [١] .
با همه اختلافی که میان این دو نوع عشق وجود دارد و یکی مشروط به هجران‌ است و دیگری به وصال ، یکی از نوع ناآرامی

[١] لذات فلسفه صفحه ٢٢٤