اخلاق جنسی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٦

آرام می‌گیرد و گرد شر و بدی نمی‌گردد . پس اسلام در فلسفه نظری خود طبیعت نفسانی انسان را شریر بالذات‌ نمی‌داند و قهرا در فلسفه عملی خود نیز مانند سیستمهای فلسفی و تربیت‌ هندی ، یا کلبی یا مانوی یا مسیحی ، از روش نابود کردن قوای نفسانی و یا لااقل حبس با اعمال شاقه آنها پیروی نمی کند ، همچنانکه دستورهای عملی‌ اسلام نیز شاهد این مدعا است . این مطلب که نفس انسان در مقامات و مراحل و شرائط خاصی بشر را واقعا به شرارت فرمان می‌دهد و حالت خطرناکی پیدا می‌کند مطلبی است که اگر در قدیم اندکی ابهام داشت ، امروز در اثر پیشرفتهای علمی در زمینه‌های روانی‌ کاملا مسلم شده است ، از همه شگفت‌تر این است که قرآن کریم در توصیف‌ نفس نمی‌گوید : داعیه بالسوء ( دعوت کننده بسوی بدی و شر ) می‌گوید : " اماره بالسوء غ( فرمان دهنده به بدی و شر ) قرآن کریم در این تعبیر خود این مطلب را می‌خواهد بفهماند که احساسات نفسانی بشر آنگاه که سر به‌ طغیان بر می‌آورد بشر را تنها بسوی جنایت و اعمال انحرافی دعوت نمی‌کند بلکه مانند یک قدرت جابر مسلط دیکتاتور فرمان می‌دهد ، قرآن با