اخلاق جنسی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٤

رستگاری انسان بدون پاکی و تعادل روانی میسر نیست ، در آنچه مربوط به‌ این تعبیر قرآنی است جای شبهه نمی‌باشد . در قرآن کریم تعبیر دیگری هست که نفس انسان را با صفت " اماره‌ بالسوء "( فرمان دهنده به شر ) توصیف می‌کند این تعبیر این پرسش را پیش می‌آورد که آیا از نظر قرآن کریم طبیعت نفسانی انسان شریر است ؟ اگر قرآن از جنبه فلسفه نظری ، طبیعت نفسانی انسان را ذاتا شریر می‌داند ناچار در فلسفه علمی راهی که انتخاب می‌کند این است که پروراندن‌ و رشد دادن این موجود شریر بالذات خطا است ، باید آنرا همواره ضعیف و ناتوان و تحت فشار و زجر قرار داد و مانع ظهور و بروز و فعالیت وی شد و احیانا آنرا باید از میان برد ، یا از نظر قرآن کریم طبیعت نفسانی شریر بالذات نیست ، بلکه در حالات خاصی و به سبب عوارضی سر به طغیان و شرارت بر می‌دارد ، یعنی قرآن از جنبه فلسفه نظری ، به طبیعت نفسانی بد بین نیست و آنرا منشأ شرور نمی‌داند و قهرا در فلسفه علمی راهی که‌ انتخاب می‌کند نابود کردن و یا ضعیف نگهداشتن و موجبات طغیان فراهم‌ نکردن است . در این صورت پرسش دومی پیش می‌آید و آن اینکه چه