فرهنگ نامه ادب - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٩

١٨٣.امام صادق عليه السلام ـ دو دليل بر اثبات پيامبر .. . پس ، ثابت شد كه از سوى خداوند حكيم دانا ، بايد در ميان خلقش كسانى باشد كه آنان را امر و نهى كنند ، و سخنگويانى از جانب او عز و جل باشند . ايشان همان پيامبران و برگزيدگانِ از ميان خلق او هستند ؛ حكيم اند و حكمت مى آموزند و با حكمت فرستاده شده اند و با آن كه در خلقت و هيأت همانند ساير مردمان اند ، در چيزى از حالات و احوال ، با آنان شريك نيستند. [١]

١٨٤.امام رضا عليه السلام : ... اگر كسى بگويد : چرا شناخت پيامبران و اعتراف به آنها و اقرار به [لزوم] فرمان بردارى از آنان ، بر مردم واجب است؟ در پاسخ گفته شود : چون در وجود مردم و قُواى آنان ، چيزى نيست كه با آن ، مصالحشان را كامل سازند ، و آفريدگار نيز برتر از آن است كه ديده شود ، و ناتوانى و عجز آنان از ادراك او آشكار است . پس ، چاره اى جز آن نيست كه ميان خداوند و مردم ، پيام آورى باشد كه اوامر و نواهى و ادب [و آموزه هاى] او را به ايشان برساند ، و آنها را به آنچه مايه سود و زيانشان مى شود ، آگاه سازد. [٢]

١٨٥.امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان فدايت شوم ! دانش بجوى و ادب بياموز / تا بدين سبب ، قوىْ دست شوى ، و نيكو طلب كن! زهى آن جوانى كه او نَسَب هايش بزرگوارى است / آفرين بر آن بزرگوارى اى كه نَسَب او شود!