فرهنگ نامه ادب - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥٥
١٧٠.امام صادق عليه السلام : و چون ادب و تربيتِ او را به كمال رساند ، فرمود : «همانا تو داراى خويى والا هستى» [١] . آن گاه ، كار دين و امّت را به او واگذار كرد تا بندگان او را تربيت و اداره كند . پس فرمود : «آنچه را كه پيامبر به شما فرمود ، به كار گيريد و از آنچه شما را از آن نهى كرد ، بازايستيد» [٢] . پيامبر خدا ، هدايتْ شده و توفيقْ يافته بود و به وسيله «روح القُدُس» [٣] تأييد و كمك مى شد . در هيچ امرى از امور اداره مردم ، دچار لغزش و خطا نمى شد ؛ چرا كه آراسته به آداب الهى بود. [٤]
١٧١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بيمارى ، تازيانه خدا در روى زمين است و با آن ، بندگانش را تأديب [و تنبيه] مى كند. [٥]
١٧٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بلا براى ستمگر ، مايه ادب است. [٦]
١٧٣.امام حسين عليه السلام : بار خدايا! با نيكى كردنت [به من] ، مرا به دام عذابت مكشان [٧] ، و با بلا ، ادبم نفرما. [٨]
١٧٤.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعاى سحر ـ معبود من! مرا با كيفرت ادب مفرما ، و با حيله ات ، با من مكر مكن. [٩]
[١] . قلم : آيه ٤.[٢] . حشر : آيه ٧.[٣] . مراد از روح القُدُس ، جبرئيل است كه در قرآن ، از او به «روح الامين» (شعراء ، آيه ١٩٤) نيز ياد شده و پاكىِ او از هر گونه خطا و آلودگى و گناه و گمراهى ، سبب ناميده شدن او به روح القدس است . (الميزان ، ج ١٢ ، ص٣٤٧) .[٤] . الكافى : ج ١ ص ٢٦٦ ح ٤ ، بحار الأنوار : ج ١٧ ص ٤ ح ٣.[٥] . كنز العمّال : ج ٣ ص ٣٠٦ ح ٦٦٨٠ ، الجامع الصغير: ج ٢ ص ٦٦٦ ح ٩١٩٤ .[٦] . جامع الأخبار: ص ٣١٠ ح ٨٥٢ ، بحار الأنوار: ج ٦٧ ص ٢٣٥ ح ٥٤ .[٧] . استدراج به اين معناست كه : هر گناهى كه بنده مرتكب مى شود ، خداوند به او نعمتى دهد و استغفار را از ياد او ببرد . يا اين كه : او را اندك اندك به دام اندازد و ناگهان و يك باره ، مجازاتش نكند.[٨] . الدرّة الباهرة: ص ٢٩ ، نزهة الناظر: ص ٨٣ ح ١٠ ، كشف الغمّة: ج ٢ ص ٢٤٣ .[٩] . مصباح المتهجّد: ص ٥٨٢ ح ٦٩١ ، الإقبال : ج ١ ص ١٥٧ ، بحار الأنوار: ج٩٨ ص ٨٢ ح ٢ .