فرهنگ نامه ادب - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤

٢٢.المناقب ـ به نقل از اَنَس ـ : شد ، شما به نيكوتر از آن ، تحيّت گوييد...» : (تا آخر آيه ) » [١] و از تحيّت او بهتر ، آزاد كردن او بود». [٢]

٢٣.امام صادق عليه السلام ـ در نامه اى به يارانش ـ زنهار ، زنهار! اى پاكْ مردان ، فرمان خدا و فرمان آن كس را كه به طاعت خدا فرمانتان مى دهد ، فرو مگذاريد كه خداوند ، نعمت هايى را كه به شما داده است ، ديگرگون مى سازد . كسى را كه راه و رسم شما را دارد ، از براى خدا دوست بداريد ، و آن را كه مخالف شماست ، از براى خدا دشمن بداريد . محبّت و خيرخواهى تان را نثار كسى كنيد كه راه و رسم شما را دارد ، و آن را به پاى كسانى كه از راه و روش شما روىْ گردانند و بر سر آن با شما دشمنى مى ورزند و بدخواه شما هستند ، نريزيد . اين ادب [و راه و رسمِ] ما ، ادب خداوند است ، پس به آن چنگ بزنيد و آن را بفهميد و در آن بينديشيد و پشت گوش نيندازيدش. [٣]

٢٤.امام صادق عليه السلام : آن كه خدا را شناخت ، از او ترسيد ، و آن كه از خدا ترسيد ، ترس از خدا ، او را بر به كار بستن فرمانش و در پيش گرفتن ادبش بر انگيخت . پس بشارت باد فرمانبردارانِ متأدّب به ادب خدا و نيوشندگان دستورهاى او را كه بر خداست كه او را از گم راه سازى هاى فتنه ها برهاند. [٤]

٢٥.امام صادق عليه السلام ـ در دعا ـ : آقاى من! گريزنده ، به تو پناه مى آورَد ، و خواهان و جوينده ، از تو درخواست مى كند ، و پوزش خواهِ توبه گر ، به كرَم تو