مناسك حج - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٨ - شرط چهارم استطاعت
مسأله ٤١ . فردى كه تعهد مى كند هزينه سفر حج ديگرى را بپردازد، نمى تواند بعد از شروع سفر او، از تعهد خود بازگردد.
مسأله ٤٢ . كسى كه امكان مالى ندارد، ولى فردى حاضر است هزينه حج و هزينه خانواده او را يكجا به او ببخشد، تا او به حج برود، لازم است آن را قبول كند و به حج برود، و همچنين است اگر مالى را به او ببخشد ولى اسمى از حج به ميان نياورد، بايد بپذيرد و به حج برود.
مسأله ٤٣ . قربانى در «حج بذلى» برعهده كسى است كه «متعهد» شده است هزينه را بپردازد، و اگر نپرداخت، و فرد، قادر بر قربانى باشد، بايد قربانى كند، و در غير اين صورت، حكم او، حكم كسانى خواهد بود كه قادر بر قربانى نيستند، ولى اگر يكى از محرمات احرام را انجام داد و كفاره اى بر آن مترتب شد، برعهده متعهد نيست.
مسأله ٤٤ . هرگاه فردى در مقابل مبلغى اجير شود كه در سفر حج خدمت كند، در صورتى كه آن مبلغ، براى اداره زندگى او و خانواده اش در مدت حج كافى باشد، حج براى او واجب مى شود.و همچنين است كسانى كه حج بر آنها در برابر خدمتشان عرضه مى شود مانند طبيب كاروان، خدمه، مدير و روحانى و ساير عوامل، حج چنين افرادى از حجة الاسلام كفايت مى كند هر چند قبول بر آنها واجب نيست.
مسأله ٤٥ . كسى كه براى انجام حج از طرف كسى «نايب» شود، و مبلغ به حدّى باشد كه او را مستطيع سازد، در صورتى كه براى سال نخست اجير شده باشد، حج نيابتى را مقدم بدارد، و در سال بعد اگر استطاعت او باقى باشد، براى خودش حج انجام دهد.