مسأله ٢٩٥.اگر روزه دار در ماه رمضان با زن روزه دار خود كه خواب است جماع نمايد، يك كفّاره بر او واجب مى شود و روزه زن صحيح است و كفّاره هم بر او واجب نيست.

مسأله ٢٩٦.اگر مرد زن خود را مجبور كند كه غيرجماع كار ديگرى كه روزه را باطل مى كند به جا آورد مثلاً آب و يا غذا بخورد كفاره بر هيچ كدام واجب نيست.

مسأله ٢٩٧.كسى كه به واسطه مسافرت يا مرض روزه نمى گيرد، نمى تواند زن روزه دار خود را مجبور به جماع كند، ولى اگر او را مجبور نمايد، بنابر احتياط بايد كفاره زن را بدهد.

مسأله ٢٩٨.گرفتن روزه مستحبى در صورتى كه باعث از بين رفتن حق شوهر مى شود براى زن جايز نيست، بلكه اگر حق شوهر هم از بين نرود، ولى شوهر، او را از گرفتن روزه مستحبى منع كند، بنابر احتياط واجب بايد خوددارى كند.

مسأله ٢٩٩.روزه مستحبى اولاد اگر اسباب اذيت پدر و مادر، يا جد شود جايز نيست، بلكه اگر اسباب اذيت آنان نشود ولى او را از
گرفتن روزه مستحبى جلوگيرى كنند، احتياط مستحب آن است كه روزه نگيرد.