احكام بانوان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٧٥
احكام نذر و عهد
مسأله ٦٨٦.نذر آن است كه انسان براى خدا انجام چيزى يا ترك آن را بر خود لازم قرار دهد.
مسأله ٦٨٧.در نذر بايد صيغه خوانده شود و لازم نيست آن را به عربى بخوانند پس اگر بگويد چنانچه مريض من خوب شود، براى خدا بر من است كه مبلغى به فقير بدهم نذر او صحيح است.
مسأله ٦٨٨.نذر زن در صورتى كه با حقوق شوهر منافى باشد صحيح نيست و اگر در چنين مورد با اذن او نذر كرد، شوهر نمى تواند از انجام آن ممانعت كند.
مسأله ٦٨٩.اگر پدر يا مادر نذر كند كه دختر خود را به سيد شوهر دهد بعد از آن كه دختر به تكليف رسيد لازم است او را راضى نمايند كه به سيد شوهر كند. و اگر راضى نشد، تكليفى براى آنان نيست.
مسأله ٦٩٠.بر فرزند واجب نيست در نذر و عهد از پدرش اجازه بگيرد. و هرگاه فرزند نذرى كند بدون اين كه به پدر خبر دهد، بايد به آن نذر عمل كند.
مسأله ٦٩١.اگر انسان از روى اختيار به نذر خود عمل نكند، بايد كفاره بدهد يعنى يك بنده آزاد كند يا به شصت فقير طعام دهد يا دو ماه پشت سر هم روزه بگيرد.