مسأله ٣٩٠.منظور از كفو شرعى در ازدواج آن است كه مسلمان باشد، و منظور از كفو عرفى آن است كه از نظر شؤون اجتماعى با هم متناسب باشند. و مراعات كفو عرفى لازم نيست; مگر در جايى كه دختر رشد فكرى كافى ندارد، و ولىّ براى او شوهر انتخاب مى كند.

مسأله ٣٩١. دختر و پسرى (العياذ بالله) رابطه نامشروع داشته اند كه در نتيجه دختر حامله مى شود، در ازدواج آنان با يكديگر، اجازه پدر دختر شرط نيست; ولى بهتر است با موافقت او اقدام كنند.

مسأله ٣٩٢. در يك حادثه رانندگى يا در اثر تجاوز بكارت دخترى زايل شده، وبا مراجعه به پزشك جرّاح ترميم گرديده است. براى ازدواج اذن پدر در هر دو صورت شرط است.

مسأله ٣٩٣. تزويج صغير و صغيره به وسيله اوليا تنها در صورتى كه به مصلحت آنان باشد جايز است.

مسأله ٣٩٤.اگر پدرى، دختر صغيره خود را كه كمتر از نُه سال دارد، بدون اطلاع او به عقد مردى، كه بزرگتر است درآورده است. دختر پس از بلوغ نارضايتى خود را اعلام و اصرار بر جدايى نمايد، چنانچه اين عقد به مصلحت دختر نبوده باطل است و دختر مى تواند بدون طلاق شوهر كند; ولى اگر دختر بعد از بلوغ رضايت داده نمى تواند آن را برهم زند.

مسأله ٣٩٥. اگر دخترى بخواهد عقد موقت كند، ولى معلوم نيست پدر او راضى است يا نه؟ گرچه دختر بگويد: «پدرم راضى است»، احتياط آن است كه از پدر دختر اجازه گرفته شود.