احکام تقلید و طهارت - مرکز تحقیقات اسلامی سپاه - الصفحة ٧٩ - وضوی ارتماسی

احكام مسح پاها

١- جاى مسح؛ روى پاها است. (م ٢٥٢)

٢- مقدار مسح؛ از نظر طول؛ از سر يكى از انگشت‌ها تا برآمدگى روى پا، از نظر عرض؛ به هر اندازه كافى است، ولى بهتر، بلكه احوط آن است كه با تمام كف دست، روى پا را مسح كند. (م ٢٥٢- ٢٥٣)

٣- اگر در مسح پا همه دست را روى پا بگذارد و كمى بكشد صحيح است. (م ٢٥٤)

مسائل مشترك مسح سر و پا

١- در مسح سر و روى پا بايد دست را روى آنها بكشد و اگر دست را نگه دارد و سر يا پا را به آن بكشد وضو باطل است. (م ٢٥٥)

٢- جاى مسح بايد خشك باشد و اگر به قدرى تر باشد كه رطوبت كف دست به آن اثر نكند مسح باطل است، ولى اگر ترى آن به قدرى كم باشد كه رطوبتى كه بعد از مسح در آن ديده مى‌شود بگويند فقط از ترى كف دست است اشكال ندارد. (م ٢٥٦)

٣- اگر براى مسح، رطوبتى در كف دست نمانده باشد نمى‌تواند دست را با آب خارج‌تر كند، بلكه بايد از اعضاى ديگر وضو رطوبت بگيرد و با آن مسح نمايد. (م ٢٥٧)

٤- اگر روى پا نجس باشد و نتواند براى مسح، آن را آب بكشد بايد تيمم نمايد. (م ٢٦٠)

وضوى ارتماسى‌

«وضوى ارتماسى» آن است كه انسان صورت و دست‌ها را به قصد وضو، با مراعات شستن از بالا به پايين، در آب فرو برد، ليكن براى اين كه مسح سر و پاها با آب وضو باشد، بايستى در شستن ارتماسى دست‌ها، قصد شستن وضويى، هنگام بيرون آوردن دست‌ها از آب باشد، و يا اين كه مقدارى از دست چپ را باقى گذارد، تا آن را با دست راست، ترتيبى بشويد. (م ٢٦١)

دو مسأله‌

١- در وضوى ارتماسى هم بايد صورت و دست‌ها از بالا به پايين شسته شود، پس اگر وقتى‌