احکام آراستگی ظاهری - رکنی، محمد تقی - الصفحة ٤١ - ٢-٥ خالکوبی، عطر، روغن زدن سرمه
هُوَ طَيِّبٌ رِيحَهُ خَفِيفٌ مَحْمِلُهُ.[١]
بويش پاكيزه و حمل كردنش آسان است.
و چنانچه از معطر ساختن خود به آن، عذرى داشت، تنها به نهادن سر انگشت خويش بر آن اكتفا مىنمود.[٢]
خوشبو ساختن بدن و لباس براى مردان كه در جامعه رفت و آمد و فعاليت بيشترى دارند و طبيعتاً بدنشان تعرق بيشترى دارد، امرى ضرورى است.
آرى استعمال عطر در نگاه اسلام تا جايى مورد تأكيد است كه پيامبرش ٦ چون روز جمعه مىشد و عطر نمىيافت، لباسى را كه قبلاً معطر بود، با آب، مرطوب مىكرد. سپس به دست و سر و صورت خود مىماليد تا بدنش معطر شود.[٣]
در اينكه معصومين ٧ چه نوع عطرى را بيشتر به كار مى بردند، از روايات به دست مىآيد كه انواع مختلف عطرهاى طبيعى را مصرف مىكردهاند. مطلب ديگر اينكه خوشبو كردن، علاوه بر بدن و لباس، شامل دهان، سر، محاسن و شارب هم مىشود. اين مطلب را روايات تأييد مىكنند.
پيامبر ٦ مىفرمايد:
أَفْوَاهُكُمْ طَرِيقٌ مِنْ طُرُقِ رَبِّكُمْ فَأَحَبُّهَا الَى اللّهِ أَطْيَبُهَا رِيحاً فَطَيِّبُوهَا بِما قَدَرْتُمْ عَلَيْهِ.[٤]
[١] . سنن النبى ٦، ص ٩٧
[٢] . همان
[٣] . همان، ص ٩٨
[٤] . بحارالانوار، ج ٧٣، ص ١٣١