احکام آراستگی ظاهری - رکنی، محمد تقی - الصفحة ٧٢ - ١-٥ گفتاری در حفظ حیاء
الحَيَاءُ نُورٌ جَوهُرُهُ صَدرُ الايمَانِ وَ تَفسيرُهُ التَّثُّبتُ عِندَ كُلِّ شَىءٍ يُنْكِرُهُ التَّوحيدُ وَالمَعرِفَةُ.[١]
شرم و حياء نورى است كه گوهر آن سينه ايمان است. معناى شرم اين است كه در برابر هر آنچه با توحيد و معرفت ناسازگار است، خويشتندارى كنى.
آرى هر آنكه ايمان و معرفت دارد، حياء نيز دارد. اگر كسى بخواهد حياء را در تمام ابعاد آن رعايت كند، پس بايد استفاده از پوشش مناسب و حفظ عفت عمومى جامعه را نيز رعايت كند. اتفاقاً در برخى احاديث واژه لباس و حياء را با هم مىتوان مشاهده كرد. از آن جمله على ٧ مىفرمايد:
احسَنُ مَلابِسِ الدّينِ الحَياءُ.[٢]
بهترين جامههاى دين (همراه با) حياء است.
و نيز مىفرمايد:
مَنْ كَسَاهُ الحَيَاءُ ثَوبَهُ خَفِىَ عَلَى النَّاسِ عَيبُهُ.[٣]
كسى كه لباس حياء بر تن كند، عيبش بر مردم پوشيده ماند.
بر اين اساس حياء و شرم اسلامى حكم مىكند كه فرد مسلمان علاوه بر آنچه شرع بر او واجب كرده، قدرى جانب احتياط را رعايت كند، در ميان جامعه و نيز خانواده خود، بهگونهاى حضور پيدا كند كه علاوه بر تقويت روح ايمان و كسب معرفت، حريم عفت و اخلاق جامعه و خانواده نيز حفظ شود. به خصوص آن كه احتمال فساد و فحشاء و بىبند و بارى از عدم پوشش مناسب و برهنگى نيز داده مىشود. لذا بر مرد مسلمان خصوصاً متدينان، كه مىبايست پيشگام در حفظ
[١]. مصباح الشرِیعه، (منسوب به امام صادق ٧)، عبدالرزاق گِیلانِی، ترجمه سِید جلال الدِین محدث، ص ٥١٠.
[٢]. مِیزان الحکمه، ج ٣، ص ١٣٥٢.
[٣]. بحار الانوار، ج ٧٤، ٢٨٧.