احکام آراستگی ظاهری
(١)
پیش گفتار
٧ ص
(٢)
2 بیان اهمیت و جایگاه موضوع
١٠ ص
(٣)
3 سابقه بحث
١٠ ص
(٤)
4 پرسشهای اصلی و فرعی
١١ ص
(٥)
5 منابع تحقیق
١١ ص
(٦)
فلسفه احکام اسلامی
١٣ ص
(٧)
احکام آراستگی ظاهری مردان
١٥ ص
(٨)
2-1 محاسن و شارب
١٥ ص
(٩)
فتاوا
٢٤ ص
(١٠)
2-2 موی سر
٢٨ ص
(١١)
2-3 آرایش صورت و ابرو
٣٤ ص
(١٢)
2-4 ناخن
٣٥ ص
(١٣)
2-5 خالکوبی، عطر، روغن زدن سرمه
٣٩ ص
(١٤)
فتاوا
٤٥ ص
(١٥)
احکام آراستگی ظاهری زنان
٤٧ ص
(١٦)
3-1 آرایش زن در مقابل نامحرم
٥٠ ص
(١٧)
3-2 فریبکاری (تدلیس)
٥٠ ص
(١٨)
3-3 نقص و آزار جسمی
٥١ ص
(١٩)
3-4 ناخن
٥٢ ص
(٢٠)
3-5 عطر و ادکلن
٥٣ ص
(٢١)
فتاوا
٥٤ ص
(٢٢)
پوشش مردان
٦١ ص
(٢٣)
1-1 پوشش واجب مردان
٦١ ص
(٢٤)
1-2 پوشش حرام مردان
٦٣ ص
(٢٥)
1-3 مستحبات در پوشش
٦٨ ص
(٢٦)
1-4 مکروهات در پوشش
٧٠ ص
(٢٧)
1-5 گفتاری در حفظ حیاء
٧١ ص
(٢٨)
فتاوا
٧٣ ص
(٢٩)
2 پوشش زنان
٧٦ ص
(٣٠)
2-1 حجاب از منظر دین
٧٦ ص
(٣١)
2-2 پوشش واجب زنان
٧٩ ص
(٣٢)
2-3 پوشش حرام برای زنان
٨٥ ص
(٣٣)
2-4 پوشش در برابر زنان بیگانه
٨٨ ص
(٣٤)
فتاوا
٨٩ ص
(٣٥)
منابع
١٠١ ص

احکام آراستگی ظاهری - رکنی، محمد تقی - الصفحة ٣٨ - ٢-٤ ناخن

در مجموع، مى‌توان نتيجه گرفت كه گرفتن ناخن منحصر به زمان خاصى نيست، بلكه هر وقت بلند شد، بايد آنها را كوتاه كرد. چنانچه از امام‌صادق ٧ روايت است:

قَصِّهَا إِذَا طَالَتْ‌.[١]

(ناخنها) را هر زمان بلند شد كوتاه كنيد.

همچنين حضرت در پاسخ به اين سؤال كه آيا فقط‌ در روز جمعه بايد ناخن گرفت، مى‌فرمايد:

سُبْحَانَ‌ اللّهِ‌! خُذْهَا انْ‌ شِئْتَ‌ فِى يَوْمِ‌ الْجُمُعَةِ‌ وَ أِنْ‌ شِئْتَ‌ فِى سَائِرِ الْأَيَّامِ‌.[٢]

منزه است پروردگار! ناخنها را اگر خواستيد روز جمعه كوتاه كنيد و اگر خواستيد در ايام ديگر.

البته ناگفته نماند كه در روايات گرفتن ناخن در روز جمعه تأكيد شده است؛ اما مسلم است كه اين تأكيد، جنبه استحباب دارد. شهيد ثانى در رساله اعمال روز جمعه، آورده است كه رسول اللّه ٦ روزهاى جمعه پيش از آنكه براى نماز از خانه خارج شود، ناخنهاى خود را مى‌گرفت.[٣]

در پايان اين بحث، سه نكته ديگر قابل ذكر است. اول آنكه بهتر است گرفتن ناخن از انگشت كوچك دست چپ شروع و به انگشت كوچك دست راست ختم شود. چنانچه در روايات نيز به اين امر تصريح شده است.[٤]


[١] . من لا يحضره الفقيه، ج ٣، ص ٨٨

[٢] . همان

[٣] . به نقل از: سنن النبى ٦، ص ١٠٧

[٤] . وسائل الشيعه ج ٢، ص ١٣٥