ساختن كشتيها بپردازيد و بر هزينه آن بيفزاييد به يارى خداوند از رنج و سختى دريا رها خواهيد شد.» «١» «خمارويه» نيز از پدرش توجّه به ناوگانها را به ارث برده بود، در اين مورد، «ابن منكلى» مى‌گويد:
«در دوران احمد بن طولون تعداد كشتيهايى كه آماده «جهاد» بودند به يكصد شينى مى رسيد، امّا پس از مرگش اين كشتيها به تملّك پسرش خمارويه درآمد و او بر تعداد و حجم ذخاير آنها افزود.» «٢» امّا جانشينان خمارويه چنين توجّه و عنايتى را به نيروى دريايى نداشتند و شناورهاى نيروى دريايى در دوران آنها از چندين فروند تجاوز نمى كرد و چنين نيرويى در تاريخ خاندان طولونيان «٣» نمى‌توانست چندان نقشى داشته باشد، زيرا دولت عبّاسيان جهت پايان دادن به حكومت طولونيان، فقط اندكى از نيروى ناوگان عبّاسى را كه در آبراه طرسوس لنگر انداخته بود به كار گرفت اين ناوگان مركّب از هيجده فروند كشتى جنگى پر از نيرو و اسلحه بود كه فرماندهى آنرا دريا سالار «دميانه» «٤» بحرى به عهده داشت، به اضافه لشكرى كه در خشكى بود و پسر سليمان كاتب فرماندهى آن را عهده‌