نيروهاى مدافع بيزانس، آتش دريايى خود راكه بعدها به آتش «١» «يونانى» معروف شد به عنوان وسيله دفاعى به كار گرفتند كه باعث به آتش كشيده شدن تعداد زيادى از كشتى هاى متعلّق به ناوگان مسلمانان و ايجاد ترس و نگرانى در وجود نيرو هاى محاصره كننده شهر شد.
معاويه در آخرين روزها، دريافت كه با وجود استفاده مدافعين قسطنطنيه از اين سلاح ويرانگر، ادامه محاصره اين شهر غير ممكن به نظر مى رسد، بويژه در اثر طولانى شدن محاصره، نيروهاى او رو به فرسايش رفته و تعدادى از كشتى هاى آنان نيز نابود شده است، ناگزير پيمان نامه صلحى را در سال ٦٧٩ به مدّت سى سال «٢» با كنستانتين چهارم امپراطور روم شرقى امضاء كرد.
قسطنطنيه در دوّمين محاصره مسلمانان (٩٨- ٩٩ ه/ ٧١٧- ٧١٨ م)
شكستى كه در آزادى قسطنطنيه معاويه با آن رو برو گشت، اهتمام خلفاى بنى اميّه پس از او را در يورش مجدّد به آن سامان منصرف نساخت و آرزوهاى آزادى مجدّد اين شهر را از مخيّله آنها بيرون نبرد.
در حقيقت چنين انديشه اى همچنان خواسته خلفاى مروانى پس از مروان بن‌