ماجرا سبب ايجاد هرج و مرج و نابسامانى، در اين بخش شمالى از سرزمين شام گرديد و پيدايش تركان سلجوقى در صحنه پيشامدها و حوادث سرزمين شام و توانايى و قدرت آنها بر جدا كردن تعداد زيادى از شهرهاى شام، از سال ٤٦٧ هجرى (١٠٧٤ م) به اين اغتشاشات دامن زد، امّا با اين همه فاطميان توانستند تا آن سال بخش بزرگى از پايگاه هاى ساحلى خود را آنجا همچنان حفظ كنند.
در اين زمان كه قدرت و نفوذ فاطميان بر شام دچار آشفتگى شده بود، قاضى ابوطالب حسين بن عمّار توانست در سال ٤٦٢ هجرى (١٠٦٩ م) «١» در طرابلس اعلان موجوديت و استقلال كند و در واقع اين سال، سال درماندگى و بدبختى دولت فاطميان بود، زيرا در اين زمان، دمشق، صور و بيشتر شهرهاى فلسطين اعلام استقلال كردند. «٢»، قاضى ابن ابوعقيل در صور و قاضى ابوطالب حسين بن عمّار در طرابلس اعلان استقلال كردند و اين در حالى بود كه ابن حمدان بررمله وساحل چيره شده بود و جز شهر عكاو صيدا جايى براى بدرالجمالى فرمانده لشكر، كه مستنصر باللّه فاطمى وى را بر عكا و سواحل گماشته بود، باقى نماند. «٣» بدرالجمالى «٤» كوشيد سواحل شام را بازپس گيرد بدين ترتيب در سال ٤٦٢