واز تعقيب آنها منصرف گشت، دراين زمينه شاعرى بنام يحيى بن فضل باچكامه زيركه براى متوكّل سروده، او رابه باد تمسخر گرفته است:
أَتَرْضى‌ بِأَنْ تُوطَأَحَريمُكَ عَنْوَةً وَأَنْ يَسْتَباحَ الْمُسْلِمُوَنَ وَيَحْرَبُوا حِمارٌ أَتى‌ دِمْياطَ وَالرُّومُ وَثَّبٌ بَنيسَ مِنْهُ رَأَى عَيْنٍ وَأَقْرَبُ‌ يُقيمُونَ بِالْأُشْتُومِ يَبْغُونَ مِثْلَ ما أَصابُوهُ مِنْ دِمْياطَ وَالْحَرْبُ تَرْتَبُ‌ فَلا تَنْسا أنَّابِدارٍ مُضيعَةٍ بِمِصْرَوَ أَنَّ الدّينَ قَدْ كادَ يَذْهَبُ «١» پس از آن متوكّل عبّاسى در سال ٢٣٩ هجرى به بناى قلعه دمياط وقلعه تنيس در دريا و قلعه فرما، «٢» دستور داد واز آن هنگام به بعد در مصر به ايجاد ناوگان پرداخت وبراى جنگاوران دريا مستمرى قرار داد. «٣» هنوز نزديك به ٩ سال از اين نبرد بيشتر نگذشته بودكه بيزانس‌ها دوباره در سال ٢٤٧ هجرى به شهر دمياط هجوم بردند وباتعداد بيش از «٢٠٠» كشتى برآن شبيخون زدند وبه تاراج سواحل پرداختند. «٤» در اين هنگام بودكه متوكّل عبّاسى دستور داد، كشتيهاى پر از نيروهاى رزمى در