جايگاه ويژه در مقس مى آمد و در آنجا براى استقبال ناوگان جلوس مى كرد و پس از پايان مراسم استقبال به كاخ بر مى گشت و براى تماشاى كاروان اسيران هنگام عبورشان به نزديكترين منظره سمت خشكى، در يكى از مكانهاى محلّ تماشاى كاخ مى نشست و اسيران به صورت هر دونفر پشت در پشت بر يك شتر سوار مى شدند و رسم بر اين بود كه اسيران در استراحتگاه در مجاورت كاخ بسر مى‌بردند، مردانى كه به اسارت در مى آمدند به آنها مى پيوستند و زنان پس از آنكه عدّه‌اى از آنها توسّط وزير بخشوده مى شدند، ساير آنها ميان بستگان و خويشاوندان تقسيم مى شدند و آنان نيز اسيران زن را به خدمت گرفته وبراى مهارت در صنعتگرى‌به تربيت آنها مى‌پرداختند.
امّا اسيران خرد سال را به اساتيد فنون مختلف مى سپردند و آنان اسيران را تربيت كرده و به آنان نوشتن و تير اندازى مى آموختند، به همين جهت آنها به عنوان «ترابى» يعنى تربيت يافتگان «١» و يا «صبيان الحجر» يعنى كودكان اتاق شناخته مى شدند «٢» زيرا اين كودكان در اتاقى كه در دروازه نصر كنار كاخ واقع بود تحت تربيت اساتيد قرار داشتند و هنگامى كه اين كودكان بزرگ مى شدند به عنوان فرزندان خاصّ خليفه به حساب مى آمدند. و اسيرانى مشكوك را كه مقصد و نيّت آنها مورد ترديد بود، بازداشت مى كردند و اين در حالى بود كه اسيران كهنسال و غير مفيد را در مكانى به نام «بئرالمنامه» واقع در خرابه اى نزديك شهر فسطاط، گردن مى زدند. «٣» دولت فاطميان، هرگز اسيرى فرنگى رابه وسيله مال و يا به اسيرى مانند خودش فديه نداد. «٤»