ابو على حسن المهذّب بن زبير، شاعر آسوانى مصر، پيروزى ناوگان مصر را بر ناوگان صليبى‌ها در درياى طرابلس شام درعصر صالح طلايع بن رزّيك، چنين توصيف كرده است:
«به هنگام نبرد، ناوگانى آمد كه در روز گار مثل و مانند نداشت، من شيفته كشتيهاى تند روى هستم كه دشمن كوب است و دشمنان با آن سرخصومت دارند.
دررنگ مانند كلاغها هستندولى كار عقابهاى وحشى را انجام مى‌دهند، جنگ افزار فراوانى بر آن بار كرده‌اى و به جاى طناب، از نيره استفاده كرده است، پراز اسير از فرزندان دشمن به سوى توآمد، و اسيران آنها ازناحيه گردن به هم بسته شده بودند.» «١» ب- حراقه‌ها (آتش افكن‌ها): كشتيهاى جنگى بودند كه همانگونه كه ازنامش پيداست، كشتيهاى دشمن را به وسيله نفت به آتش مى‌كشيد «٢» و از نظر اهمّيّت، در درجه بعد از غراب قرار دارد، فاطميان ازتعداد زيادى از اين نوع كشتيها برخوردار بودند، زيراآنها را از اغلبى‌ها به ارث برده بودند «٣» و آنها را در نبرد قلوريه و در جنگهاى خود بر ضدّ بيزانسى‌ها بكار گرفتند، اين كشتيها به تعداد نزديك به يك صد پارو مجهّز بودند، «٤» ابوعبداللّه بن حدّاد شاعر اندلسى در وصف آنها مى‌گويد:
«پاروى مژگان دارى كه مى‌گريد و گريه او دنباله دارد چشمه‌هايى از نفت سفيد بر فراز آن است كه آتش است و هر كس به سوى آن بيايد خاكستر مى‌شود» «٥»