نهضت انتظار(2) سطح(1) - آخوندی، مصطفی - الصفحة ٦٢
هنگام ظهور از او اطاعت مىكنند. اينان همان اولياى خدايند كه ترسى و اندوهى در دلشان راه ندارد. «١» ٧- برون رفت از بى هويتى دينى: بى هويتى يعنى سرگردانى، چون خسى در معرض طوفانهاى سهمگين. انسان بى هويت به غريقى مىماند كه به هر چيزى چنگ مىزند و به هر مكتبى روى مىآورد. به سوى اومانيزم يا انسان محورى، پلوراليزم و حقيقتستيزى، سكولاريزم و فرار از دين، ليبراليزم و اباحه گرى، ماركسيسم، علم گرايى و فناورى در خدمت ابتذال، ولى هيچكدام نمىتوانند او را نجات بخشند؛ چون خود اصالت و پايگاهى ندارند. اين مكاتب مانند كشتى در حال غرق شدن هستند و توان نجات انسان را ندارند. انسان از سويى ديگر، با نيروى مهاجم درونى و تمايلات هوسآلود كه سخت توان فرسا است، مواجه است.
فرهنگ انتظار به اين بى هويتى و سرگردانى پايان مىبخشد، و منتظر مصلح را به سوى هرم هستى سوق مىدهد و او با چنگ زدن به عروة الوثقاى ولايت و حجت خدا به خداوند نزديك شده، اتصالى روحانى مىيابد.
اولياى الهى و شيعيان راستين هيچ گاه سرگردان نيستند و خود را بى هويت نمىبينند؛ چون به انسان كامل يعنى مظهر تمام و كمال صفات الهى روى آورده و به او متكى اند. در دعاى ندبه مىخوانيم:
اينَ وَجهُ اللَّهِ الّذى يَتَوَجَّهُ الَيهِ الْاوْلياءُ. «٢» كجا است آن مظهر خداوندى كه اولياى خدا به او روى مىآورند؟
حقايق مقدسى همچون امامت حجت قائم و ولى عصر همسان توحيد، نبوت و معاد به شيعه هويت مىبخشند. او در چارچوب اين مفاهيم به جهان بينى توحيدى ژرف و استوار دست مىيابد كه طى آن روابط و سلسله مراتب تكوينى و تقنينى تمام عناصر هرم هستى- از عرش تا فرش- به صورت بسيار دقيقى تبيين شده و راه سلوك را نمايانده