نهضت انتظار(2) سطح(1) - آخوندی، مصطفی - الصفحة ٢١

آدم آموخت، آنگاه به او فرمود: فرشتگان را از اين اسماء آگاه كن (انبئهم بأسمائهم). وقتى آدم (ع) آنان را معرفى كرد، فرشتگان به مقام و منزلت آن حجج الهى نزد خدا پى بردند و دانستند كه اينان سزاوار خليفة اللهى در زمين و حجت خداوندى بر مردم مى‌باشند. «١» آيه دوم:
وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ. «٢» ما مى‌خواهيم بر مستضعفان زمين منت نهيم و آنان را پيشوايان و وارثان بر روى زمين قرار دهيم.
گرچه شأن نزول اين آيه مربوط به فرعون و فروعونيان و موسى (ع) و بنى اسرائيل است، ولى بيان آن به شكل فعل مضارع و مستمر، تداعى گر يك قانون كلى براى همه اعصار و اقوام مى‌باشد و بشارتى است براى همه انسان‌هاى آزاده و خواهان عدالت و حكومت الهى به رهبرى پيامبران و ائمه هدى به عنوان وارثان بر روى زمين.
پيروزى حضرت موسى (ع) بر فرعون، و پيامبر اكرم (ص) بر مشركان نمونه‌اى از تحقق اين مشيت الهى بود. نمونه گسترده‌تر آن، ظهور حكومت حق و عدل در سراسر گيتى به دست حضرت مهدى (عج) است. «٣» اين آيه بر پيشوايى امامان معصوم (ع) كه شايستگى احراز مقام خليفة اللهى را دارند، دلالت مى‌كند. مرحوم طبرسى در تفسير آيه مى‌نويسد:
«كسانى كه خداوند به آنها ملك و قدرت بخشد، البته پيشوايان خير و حقيقت خواهند بود. اما آن كسانى كه بر مسند قدرت و حكومت، به مردم ستم روا دارند حكومتشان از جانب خدا نيست. ملك و حكومتى كه از جانب خداست واجب الاطاعه است و بنابراين امامان و جانشينان پيامبر پادشاهان حقيقى هستند كه در دين و دنيا مقدمند و وظيفه مردم‌