نهضت انتظار(2) سطح(1) - آخوندی، مصطفی - الصفحة ٨٢
احساس مسئوليت كند و ظلم ظالمان را تاب نياورد. فرق است ميان عادل و عدالتخواه؛ همانطور كه فرق است بين آزاد و آزاديخواه. گاه، كسى عادل است؛ مثل قاضى عادل و امام جماعت عادل؛ ولى گاه، عدالتخواه است؛ يعنى عدالت، فكر اجتماعى او است و مىكوشد عدالت را در جامعه گسترش دهد تا از حقوق مظلومان دفاع شود. قرآن مىفرمايد: «كُونوا قَوامينَ بِالقِسْطِ» «١» قيام به قسط يعنى اقامه و به پاداشتن عدل و اين غير از علاقه شخصى و فردى به عدالت است. «٢» اميرمؤمنان (ع) براى عدالتخواهى اش بود كه حكومت بر مردم را پذيرفت و سرانجام شهيد راه عدالتخواهى شد «٣». حضرت مىفرمود:
اگر حضور مردم نبود و وجود يار و ياور حجت را بر من تمام نمىكرد، و اگر خداوند از دانشمندان پيمان نگرفته بود كه برابر شكم بارگى ستمگران و گرسنگى مظلومان، سكوت نكنند، مهار شتر خلافت را بر پشت آن انداخته، رهايش مىكردم. «٤» امام على (ع) مىديد كه ثروت و موهبت الهى در دست شمارى اندك مىچرخد؛ كسانى كه از سيرى نمىتوانند نفس بكشند، و در مقابل، حقوق شمارى ديگر پايمال شده و از گرسنگى به ضعف و سستى افتادهاند و در اين شرايط به ميدان آمد و سرانجام در راه عدالتخواهى به شهادت رسيد. «٥» آن حضرت مىفرمود:
افضَلُ الجِهادِ كَلِمةُ عَدْلٍ عِنْدَ امامٍ جائرٍ. «٦» برترين جهاد سخن عادلانهاى است كه پيش روى حاكم ستمگرى بر زبان جارى شود.
و امام باقر (ع) مىفرمايد: