درس چهارم: اميد، حركت و انتظار علل غيبت در دين‌ امام مهدى (عج) غيبت صغرى و غيبت كبرى دارد. غيبت كبرى، از سال ٣٢٩ ه. آغاز شده است. در منابع اسلامى عللى و فلسفه‌اى براى غيبت آن حضرت آمده است كه مهم‌ترين آنها عبارتند از:
١. حفظ جان:
دشمنان ائمه اطهار (عليهم السلام) به ويژه بنى عباس در جست‌وجوى حضرت بودند تا او را به شهادت برسانند؛ همانند فرعونيان كه براى از ميان برداشتن موسى (ع) پيش از تولد وى تلاش‌ها كردند. خداوند او را مخفى داشت و از ديدگان پنهانش ساخت.
زراره مى‌گويد: از امام باقر (ع) شنيدم كه فرمود: «قائم پيش از ظهور غيبتى خواهد داشت.» گفتم: «چرا؟» فرمود: «از ترس!» آن گاه زراره مى‌گويد كه مراد حضرت، ترس از قتل و كشته شدن بود. «١» ٢. آزمون امت از سوى خداوند:
ايمان به غيبت حضرت مهدى (عج) از شاخصه‌هاى تقوا شمرده مى‌شود. امام صادق‌