بر اثر عبوديت، قرب به پروردگار عالم براى انسان حاصل مى‌شود؛ قربى كه نتيجه‌اش شناخت و معرفت هر چه بيش‌تر ذات اقدس الهى است و بى گمان، برخوردارى از چنين معرفتى در جهت تحقق خارجى همان مقام خليفةاللّهى و به عبارتى عين آن خواهد بود؛ زيرا منظور از قرب، بى شك قرب مكانى نيست؛ بلكه قرب معنوى است. قرب معنوى نيز تنها در سايه شناخت حقيقى خداوند- كه شناختى حضورى و وجدانى است- حاصل مى‌شود و در اين شناخت، همه واسطه‌هاى فيض حق، براى انسان سالك به سوى قرب مكشوف مى‌گردد و اين همان معناى خلافت است. شهيد مطهرى نيز مى‌فرمايد: «تقرب به خداوند يعنى واقعاً مراتب و مراحل هستى را طى كردن و به كانون لايتناهى هستى نزديك شدن.» «١»