نهضت انتظار(2) سطح(1) - آخوندی، مصطفی - الصفحة ٨٣
مَنْ مَشى الى سُلطانٍ جائرٍ فَامَرهُ بِتَقوى اللَّهِ وَ وَعَّظه وَ خوَّفَه، كان لَه مِثلُ اجرِ الثِّقلَين مِن الجنِّ وَ الانسِ وَ مِثلَ اعمالِهم. «١» هر كس به سوى حاكم ستمگرى رود و او را به تقواى الهى امر كند و پندش دهد و از خدا بترساند، خداوند همسنگ پاداش و عبادت جن و انس به وى عطا مىكند.
٥- تولى و تبرى تولى و تبرى يعنى با دوستان حضرت مهدى (عج) دوست بودن و با دشمنانش- چون كافران، مشركان، منافقان، استكبار جهانى، دين ستيزان و ...- دشمن بودن، و اين از اركان دين است. امام باقر (ع) مىفرمايد:
خوشا به حال كسى كه ظهور قائم را درك كند و پيرو او باشد و با دوستانش دوستى كند و با دشمنانش دشمنى، و ولايت رهبران الهى و پيشوايان هدايت گر پيش از او را بر گردن داشته باشد ... «٢» آرى، منتظران وظيفهاى سترگ بر عهده دارند و هر كسى را توان راه سپردن در اين راه نيست. آنان نيز كه بدين راه در مىآيند، چه بسا در ميان راه بلغزند و به بيراهه روند؛ چنان كه در روايت است كه جز يك سوم از آنان باقى نمىماند. «٣» امام زمان (عج) در توقيعى به شيخ مفيد مىفرمايد:
اگر شيعيان ما- كه خدايشان بر انجام طاعات موفق بدارد- در وفا كردن به عهد ما همدل و يكنوا بودند، در يمن لقاى ما دچار تأخير نمىشدند و سعادت ديدار توأم با معرفت ما، به سويشان مىشتافت. چيزى جز آنچه از ايشان به ما مىرسد و از آنان نمىپسنديم، ما را از ايشان جدا نكرده است. «٤»