نهضت انتظار(2) سطح(1) - آخوندی، مصطفی - الصفحة ٨٠
٢- ايمان و پرهيزگارى انتظار بايد در قالب پايبندى به دين و تقوا و كردارى خداجويانه در زندگى فرد منتظِر تجسم يابد. در غير اين صورت، خود را منتظر ناميدن تفسيرى وارونه و منافقانه است.
آراستگى به تقوا و ايمان در آخر الزمان دشواراست به ويژه آنكه مسلكهاى گوناگون در حوزه انديشه دينى پديد مىآيند و ايجاد سردرگمى مىكند و جاذبههاى فساد، آدميان را به انحراف مىكشاند. امام على (ع) فرمود:
به سبب غيبت مهدى (عج) [در ميان مردم] نهضت انتظار(٢) سطح(١) ٨٧ منابع و مآخذ سردرگمى پديد مىآيد، گروهى گمراه مىشوند و گروهى بر هدايت مىمانند. «١» اما منتظر راستين، بايد ايمان خود را حفظ كند بى آنكه در محيط فاسد ذوب گردد و همرنگ با جماعت رسوا و منحرف شود و يا به تساهل و تسامح و اباحه گرى خو كند.
«ايمان» و «انتظار» پيوندى تنگاتنگ و ناگسستنى با همديگر دارند. «٢» بدون حفظ ايمان و پايبندى به ارزشهاى الهى انتظار معنى ندارد. پيامبر خدا (ص) فرمود:
هر يك از آنان [منتظران] دين خود را به هر گونه سختى نگاه مىدارد؛ مثل آن كه با دست درخت خار مغيلان را در شب تاريك پوست مىكند، يا آتش سوزان پر دوام را در كف دست نگاه مىدارد. «٣» همچنين امام صادق (ع) در اين باره مىفرمايد:
كسى كه دوست دارد از ياران امام قائم باشد، بايد خويشتن را آماده كند و به پارسايى و اخلاق پسنديده در آيد. در اين حال، او منتظر است. اگر پيش از ظهور از دنيا برود، پاداش كسى را دارد كه حضور آن حضرت را درك كرده است. «٤»