نهضت انتظار(2) سطح(1) - آخوندی، مصطفی - الصفحة ٤٥
انتظار يعنى چشمداشت، اميدوارى، مترصد و متوقع چيزى بودن و چشم به راهى داشتن «١». حالتى روحى و روانى است كه آدمى را براى آنچه انتظارش را مىكشد، آماده مىسازد. «٢» چه نوع انتظارى اميد مىبخشد؟
در يك تقسيم بندى مىتوان انتظار را به دو گونه تقسيم كرد: انتظار پويا، انتظار ايستا.
انتظار پويا:
انتظار پويا و مقدس، چون منشور چند ضلعى، داراى زوايايى متعدد، ژرف و گسترده است. زيباترين و كاملترين جلوه بندگى حق تعالى به شمار مىآيد. پيامبر اكرم (ص) فرمود:
افْضَلُ العِبادةِ انْتظارُ الْفَرَجِ. «٣» انتظار فرج، برترين عبادت است.
انتظار مقدس، حركت، پويايى، تلاش و جهاد در راه خدا را درعرصههاى گوناگون فرهنگى، اقتصادى، نظامى، سياسى، اجتماعى و ... در پى دارد. امير مؤمنان (ع) فرمود:
الاخِذُ بِامرِنا مَعَنا غَداً فى حَظيرَةِ القُدْسِ وَ المُنتَظِرُ لِامْرِنا كَالْمُسْتَحِطِّ بِدَمِه فى سَبيلِاللَّه. «٤» متمسك به امر ما، فردا در فردوس برين با ما خواهد بود و منتظر امر ما چون كسى است كه در راه خدا به خون خويش مىغلتد.
انتظار ايستا روى ديگر سكه انتظار، ايستايى و زيانبارى بودن آن است كه كج انديشان و متحجران به آن گرفتار مىآيند و آن را پديد مىآورند نه اينكه ذاتى انتظار باشد. انتظار مخرب