نهضت انتظار(2) سطح(1) - آخوندی، مصطفی - الصفحة ٤٣
از رحمت خدا مأيوس نشويد؛ كه تنها گروه كافران، از رحمت خدا مأيوس مىشوند امير مؤمنان (ع) فرمود:
اعْظَمُ الْبَلاءُ، انقِطاعُ الرَجاءِ. «١» بزرگترين مصيبت و گرفتارى، نا اميدى است.
نيز فرمود:
وَ قَتَلَ القُنوطُ صاحِبَهُ. «٢» نا اميدى آدمى را مىكشد.
به نوميدى سحر گه گفت اميد كه كس ناسازگارى چون تو نشيند به هر سو دست شوقى بود بستى به هر جا خاطرى ديدى، شكستى زبونى هر چه هست و بود از توست بساط ديدهى اشك آلود از تست نهى بر پاى هر آزاده بندى رسانى هر وجودى را گزندى غبارت چشم را تاريكى آموخت شرارت ريشهى انديشه را سوخت خوش آن رمزى كه عشقى را نويد است خوش آن دل كه اندر آن نور اميد است گذشت اميد و چون برقى درخشيد الهى كى درخشد برق اميد «٣» انسان در مسير حركت خود با موانع و بن بستهاى فراوان رو به رو است كه او را سر خورده و از زندگى مأيوس مىكنند و نشاط و تحرك را از او مىگيرند.
انتظار؛ نقطه اميد پرسش: نقطه اميد كجا است؟ آدمى در پى «امنيت روانى» و به تعبير قرآن «سكينه و آرامش» است، چگونه اين «امنيت روانى» پديد مىآيد؟
نهضت انتظار(٢) سطح(١) ٥٥ پابرجايى دين به واسطه جهاد ص : ٥٤