و اگر آنها صبر و تأمل نمايند (و جانب ادب را نگهدارند) تا اينكه خودت برايشان بيرون آيى، براى آنان بسيار بهتر است (و اگر توبه كنند) البته خدا آمرزنده مهربانست. (٥)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هر گاه شخص فاسقى خبرى براى شما آورد (بمحض شنيدن آن تصديق و تأييد نكنيد) تحقيق و بررسى نمائيد مبادا (به اتكاء سخنان شخص بدكار) ندانسته بگروهى بيگناه آسيب برسانيد و سپس از كارى كه مرتكب شده‌ايد سخت پشيمان شويد. (٦)
و بدانيد كه رسول خدا در ميان شماست و شما او را به قبول خواستهاى خود وادار نكنيد (و در محظور قرار ندهيد) اگر پيامبر در بسيارى از كارها، از خواستها و تمايلات شما پيروى كند هر آينه خودتان به رنج و زحمت مى‌افتيد. ليكن خدا ايمان را مورد پسند شما قرار داد و آن را در قلبشان منور و مزين ساخت و كفر و فسق و معصيت را زشت و منفور شما گردانيد. همانان بحقيقت ارشاد و هدايت شده‌اند. (٧)
اين مقام براى آنان از فضل و نعمت خدا حاصل گرديد و خدا داناى با حكمت است. (٨)
و اگر دو طايفه از مؤمنين با هم بجنگ و ستيز برخيزند، شما مؤمنين ميان آنها را اصلاح دهيد و اگر يكى از آن دو گروه بر ديگرى ستم روا دارد، با آن گروه ظالم و ستمگر مبارزه كنيد تا احكام خدا را بپذيرد. هر گاه بحكم حق برگشت با حفظ عدالت ميان آنها را اصلاح دهيد و هميشه (با دوست و دشمن) بعدل و عدالت رفتار كنيد كه خدا اهل عدل و داد را بسيار دوست مى‌دارد. (٩)
در واقع مؤمنين همه با هم برادرند، پس هميشه ميان برادران دينى خود صلح و صفا برقرار كنيد و از خدا بترسيد تا مورد لطف و مرحمت خدا قرار گيريد. (١٠)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هرگز نبايد گروهى از مردان شما گروه ديگرى را مسخره كنند (و آنها را آلت دست قرار دهند) چه بسا آنان بهترين مؤمنين باشند و نيز نبايد عده‌اى از زنان با ايمان زنان ديگرى را مورد تمسخر قرار دهند. چه بسا آنان بهترين مؤمنات باشند، هرگز از همدينان خود بدگويى و عيبجويى نكنيد و با القاب زشت و توهين آميز يكديگر را صدا نكنيد (و نسبتهاى ناروا بهمديگر ندهيد) كه پس از ايمان آوردن بخدا، نام فسق (بر مؤمنين) نهادن بسيار زشت و قبيح است و هر كس از فسق و گناه (و زخم زبان و طعنه زدن و ساير اعمال قبيح) بدرگاه خدا توبه نكند بسيار ظالم و جفا پيشه است. (١١)