تعيين شده است. اوّلين مرحله تجويز شرع د راين زمينه اين است كه يقين حاصل شود بر وقوف يك امر خلاف، يا بر حسب حكم شرع مثلا بيّنه‌اى عادله ثابت كند كه اين خلاف شرع به وقوع پيوسته و يقين بر ادامه اين خلاف از طرف خاطى مى‌رود آن وقت حكم امر به معروف و نهى از منكر جارى مى‌شود، وگرنه اگر احتمال انجام خلاف از طرف خاطى از بين برود ديگر جاى امر به معروف و نهى از منكر نيست، با اين عنوان كه تو در سابق چنين معصيت را مرتكب شدى نمى‌توان اقدام به نهى و امر نمود. خاطى معصيتى كرده و خداى متعال هم احتمالا حدّى بر وى قرار داده، و حدّ هم ساقط نشده، يعنى قبل از اينكه توبه نزد حاكم شرع ثابت شود، حاكم شرع در برخى موارد اختيار عفو دارد و در بعضى موارد بايد حدّ جارى كند و الّا تفتيش اينكه در زمانى كسى كارى خلاف مى‌كرده، اشتباه است چون الآن تقويت خود ما و شما به اين است كه با خلق و خوى رسول خدا با مردم معامله و معاشرت كنيم تا مردم از دل و جان به ما گرايش پيدا كنند و به احكام شرع توجّه خاص داشته باشند، عمل خلاف حسن خلق، باعث مى‌شود آمرين به معروف و ناهين از منكر، نزد برخى مردم، مبغوض شوند، اين نتيجه‌اى ندارد، افراد بايد به حسن برخورد آقايان ايمان داشته باشند، آقايان طورى سلوك و رفتار كنيد كه مردم اين باور و اعتقاد را در حقّ شما پيدا كنند و تا اين اعتقاد و باور ايجاد نشود حرفهاى شما مؤثّر نخواهد بود.

اگر خداى نخواسته چهار نفر پيدا شوند و ببينند بعضى از اينها وقت را غنيمت دانسته، مشغول بعضى كارهاى خلاف هستند، ديگر حرف افراد صالح هم مؤثّر نيست. با يك خلاف، جمهورى اسلامى ضعيف مى‌شود.

شما آقايان عازم هستيد، دريابيد كه واقعا با ايمان، عمل كنيد، هم نسبت به خودتان هم نسبت به غير.

مثلا اگر خداى نخواسته بعضى غير اهل علم يا غير مسلمان، لباس‌