حديث نور
(١)
پيشگفتار
٩ ص
(٢)
نقش حوزه علميه
قمدر زمان غيبت امام زمان
١٣ ص
(٣)
وظايف روحانيوندر
قبال تهاجم فرهنگى
١٩ ص
(٤)
امتحان الهى
٢٥ ص
(٥)
شكر نعمتهاى الهى
٢٧ ص
(٦)
ضرورت بيان معارف
اسلامى در تبليغات
٢٩ ص
(٧)
نظام حكومتى اسلام
٣٣ ص
(٨)
موقعيت خطير دانشگاه
٣٥ ص
(٩)
وظايف روحانيون
٣٩ ص
(١٠)
اوضاع عراق
٤١ ص
(١١)
انتخابات مجلس شوراى
اسلامى
٤٣ ص
(١٢)
توصيههايى به قضات
٤٩ ص
(١٣)
ضرورت توجه روحانيون
به امر قضاوت
٥١ ص
(١٤)
افتتاح مجلس شوراى
اسلامى
٥٣ ص
(١٥)
دعا جهت ظهور حضرت
مهدى عليه السلام
٥٩ ص
(١٦)
تذكراتى به
نمايندگانمجلس شوراى اسلامى
٦١ ص
(١٧)
ضرورت تبليغ
روحانيون
٦٥ ص
(١٨)
مصادره اموال
٦٧ ص
(١٩)
جنگ تحميلى
٦٩ ص
(٢٠)
كمك به آوارگان جنگ
تحميلى
٧٣ ص
(٢١)
مصرف نذورات و
موقوفات، جهت جبهههاى جنگ
٧٥ ص
(٢٢)
اهميت عزادارى
٧٧ ص
(٢٣)
خطر گروههاى
كمونيستى
٨٣ ص
(٢٤)
تقويت جبهههاى جنگ
٨٩ ص
(٢٥)
صدا و سيما
٩٣ ص
(٢٦)
لزوم حضور روحانيون
در ميان مردم
٩٧ ص
(٢٧)
اهداف تشكيل جمهورى
اسلامى ايران
٩٩ ص
(٢٨)
ماه مبارك رمضان
١٠٣ ص
(٢٩)
اعزام روحانيون به
جبهههاى جنگ
١٠٥ ص
(٣٠)
دعا جهت پيروزى
رزمندگان اسلام
١٠٦ ص
(٣١)
عمل ام داود
١٠٧ ص
(٣٢)
ضرورت تبليغ در
مناطق محروم
١٠٩ ص
(٣٣)
ضرورت وجود علما و
روحانيوندر تمام مناطق كشور
١١٣ ص
(٣٤)
اهميت برپايى مجالس
روضهخوانى
١١٧ ص
(٣٥)
دشمنان داخلى جمهورى
اسلامى
١١٩ ص
(٣٦)
شيوه تبليغ
١٢١ ص
(٣٧)
ضرورت توجه به امر
تبليغ
١٢٣ ص
(٣٨)
پايدارى روحانيون در
تبليغ
١٢٧ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
حديث نور - ستاد برگزارى مراسم سالگرد حضرت آيتاللّه العظمى گلپايگانى - الصفحة ٦٨ - مصادره اموال
نپرداخته، امّا اين مجوز مصادره نبوده و شرعى نيست. حالا اگر ثابت شد كه شخص، مال مردم را حيف و ميل كرده، مىتوانى با نهى از منكر و امر به معروف، مال را از شخص خاطى بگيرى و به صاحبش رد كنى، اگر صاحب مال را نمىشناسى حق تصرّف آن مال را نخواهى داشت، در صورت ناشناس بودن صاحب مال، مال را از طرف آن شخص به عنوان ردّ مظالم به فقرا بده، اما اگر يقين بر اين باشد كه مال مردم است و يا شما آقايان احتمال اين مسأله را داديد كه مال، ممكن است حرام باشد، صدور حكم مصادره شما با قوانين شرع مبين تطبيق نمىكند، و شرعى نيست زيرا، يد، اماره ملكيّت است.
خداوند همه را موفق، بدارد كه واقعا مطابق دستور شرع عمل كنيد ...